Author Archives: Patryk Ziarko
SIF (sisl. „Pokrewieństwo”)
W mit. Germanów pn. żona Thora. Pochodzenia S. nikt nie znał; nie wiedziano też, kto jest ojcem jej syna – Ulla. Wyróżniała się szczególnie pięknymi, złotymi włosami, które Loki ściął podstępnie, ale został przez Thora zmuszony do zwrotu skradzionej ozdoby. Nowe włosy S. były dziełem mistrzów kowali- -złotników, synów Iwaldiego, braci Idun. SIGMUND (sisl. Sigmundr) – w mit. Germanów pn. syn Wólsun- ga. Obydwie żony S. urodziły mu synów, Borghild – Helgiego (2), i Hjórdis Sigurda, którzy stali się wielkimi bohaterami. Sam S„ obdarzony przez bogów odpornością na wszelkie trucizny, miał także wiele przygód. Zginął w walce, broniąc swej ziemi przed najazdem Lyngwiego, wzgardzonego zalotnika Hjórdis. SIGRDRIFA – w mit. Germanów pn. walkiria identyfikowana z Brunhildą. Wbrew woli Odyna dała zwycięstwo Agnarowi (3), za co Odyn sprowadził na nią przez ukłucie cierniem sen, z którego nie mogła się sama obudzić. Spała w zbroi i hełmie na górze Hindarfjall we Franklandii, w zamku otoczonym płomieniami-tarcza- mi. Tu znalazł ją – Sigurd i, rozcinając mieczem przyciasny pancerz, obudził.
SIA
Egipski bóg, znany z Tekstów Piramid, personifikacja stwórczego umysłu i planu panenteistycznego wszech- boga. Identyfikowany z Thotem. Wraz z – Hu jest nieodłącznym towarzyszem – Ra, podróżując wraz z nim na barce słonecznej. SIAKTI (sanskr. Śakti) – żeński aspekt i małżonka indyjskiego boga Siwy. W tantrze siwaickiej, czyli w tajemnych praktykach związanych z wykorzystaniem „fizjologii mistycznej” (ośrodki energii – cza- kramy, kanały energetyczne – nadi, kontrola sił życiowych – tzw. prana, elementy seksu: wykorzystanie siły, którą można określić, podobnie jak w psychoanalizie: libido, itp.), S. jest dynamicznym aspektem kreatywnej świadomości Absolutu (Brahmana), czyli najwyższego Siwy (paramasiwa), podczas gdy Siwa w swej istocie stanowi aspekt statyczny Brahmana. Kult S. miał często tendencje do usamodzielnienia. S. w kulcie siaktów była i jest pojmowana jako jedyna boska energia kreująca całą rzeczywistość, co wiąże się z przed- aryjską, czyli drawidyjską, wizją świata (cywilizacja Mohendżo Daro), która przedostała się do świętych ksiąg hinduizmu Wed (Atharwa Węda).
SHUN
Mityczny władca Chin, który objął władzę po Yao. Panowanie rozpoczął od otworzenia 4 bram swego kwadratowego miasta. Wygnał też na 4 strony świata potwory posiadające cnotę odchodzących czasów. Bowiem każdy król-mędrzec mógł rozpocząć swoje panowanie dopiero wtedy, gdy jego geniusz był w harmonijnym związku z fazą przemiany, w którą właśnie wchodził wiecznie transformujący świat. Wtedy też mógł się stać wzorcem porządku nadchodzących właśnie czasów. A to było istotą rządzenia przez nie- działanie (wuwei). Jednym z wygnanych był Kun, ojciec Wielkiego Yu, który został następcą Sh. Innym wygnanym był skrzydlaty potwór, który wprowadził zamęt do czasu. Pierwszą wielką pracą wykonaną przez Sh. było zaprowadzenie porządku w kalendarzu. Obowiązek rozpoczynania kolejnego roku przez władcę, jak się wydaje, ma w Chinach bardzo stary, jeszcze przedkonfucjański, szamański rodowód. Wskazuje na to fakt, że na feudalnych dworach taniec na rozpoczęcie roku wykonywał czarownik ubrany w skórę niedźwiedzia, w towarzystwie 4 pomocników-szaleńców. Składana wtedy ofiara miała usunąć porządek odchodzącego czasu.
SHENNONG
W mit. chińskiej nauczyciel rolnictwa – nauczył ludzi posługiwania się sochą, motyką i cepem, nauczył ich nawadniać pola pod uprawę ryżu i budować kanały odwadniające pola, przeznaczone pod uprawę prosa. W taoistycznej wersji mitu z nieba spadły na ziemię ziarna różnych zbóż. Sh. zaorał wtedy pola, by ziarna mogły wzejść (ten ostatni wynalazek przypisywany jest też Fuxiemu). Nauczył ludzi leczenia ziołami, osobiście wypróbowując ich moc i możliwe zastosowania. Potrafił odgadnąć naturę roślin, bijąc w nie czerwonym biczem i parząc ich wysuszone zioła. Był również bogiem ognia, przy pomocy którego karczowano pola, i bogiem wysuszających, letnich wiatrów. Był bratem Huang- diego, który pokonał go w walce o tron. Stąd jest Władcą Południa, czyli zasiada na tronie z twarzą skierowaną na pn., a więc w pozycji poddanego. Zwołał kiedyś ludzi na rynek i tam nauczył ich zasad handlu wymiennego. W Shiji (Zapiskach historyka) Sima Qiana występuje pod postacią człowieka z głową byka. SHICHIFUKUJIN (jap. „siedmiu bogów szczęścia”) – synkretycz- ny zespół buddyjsko-shintoistyczny, jedne z najpopularniejszych bóstw japońskich. Najczęściej wymienia się ich w następującej kolejności: Ebisu, Daikoku, -+ Bishamonten, Benzaiten, Hotei, Jurójin i Fukurokuju, i czci się od końca XVI w. lub początku XVII w. razem jako grupę 7 bogów. Zespół s. przedstawiany jest przeważnie humorystycznie, w rożnych sceneriach, np. na statku takarabune („statek pełen skarbów”) czy w łaźni. Wizerunki „siedmiu bogów szczęścia” nie są jednak przedmiotem określonego kultu, raczej uważane są za pewnego rodzaju talizmany zapewniające powodzenie w życiu. Główna ich świątynia to Fushimi-Inari-jinja (Kioto).
