Author Archives: Patryk Ziarko
Według książki From the Ashes of Angels
Owi upadli Czuwający składają przysięgę i tworzą razem związek. Miejscem tego zdarzenia jest Ardis, legendarny szczyt góry Hermon, której nazwa pochodzi od hebrajskiego słowa oznaczającego klątweL (harem). Jako karę za czyny upadłych Czuwających, Świetliści zsyłają na Ziemię wielki potop, który zniszczyć ma ich potomstwo, a Noe otrzymuje ostrzeżenie i polecenie, aby zbudował olbrzymią łódź i schronił się w niej przed nieuchronnie zbliżającą się zagładą. W wyniku tego dochodzi oczywiście do wielkiej bitwy pomiędzy odszczepieńcami i Świetlistymi oraz wiernymi im Czuwającymi, w której Michał, Gabriel i inni przynoszą zagładę pozostałych upadłych Czuwających. Potop jest symbolem późniejszego oczyszczenia Ziemi (i umysłu) nowego początku rasy ludzkiej (siebie samego) w zgodzie z zasadami Świetlistych – prawdopodobnym połączeniem ludowych wspomnień o pewnej wielkiej katastrofie z rzeczywistym wydarzeniem. Były również inne katastrofy, o których pisano, iż to sąd nad ocalałymi Czuwającymi, a które bez wątpienia były po prostu ludowymi wspomnieniami rzeczywistych klęsk, nawiedzających ludność, które składano na karb wykroczeń upadłych Czuwających. W istocie rzeczy, winą za mające się dopiero wydarzyć nieszczęścia obciążano nawet duchy owych upadłych Czuwających, jak mówi o tym Henoch:
Duchy gigantów, którzy czynią zło i są zepsuci, atakują, walczą i niszczą [wszystko] na ziemi oraz powodują smutek. Nie spożywają żadnego pokarmu, nie piją, są niewidoczni. Te duchy powstaną przeciwko synom ludzkim przeciwko kobietom, albowiem z nich one wyszły. (1 Henoch 15,11-12) {Apokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (opracowanie wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Henocha (etiopskiej): ks. Ryszard Rubinkiewicz, str. 149)
Zgodnie z Księgą Jubileuszów
Czuwający to synowie boga, o których mowa jest w Księdze Rodzaju, wysłani ze swych niebiańskich siedzib, aby kierować ludźmi. Wydaje się jednak, że popadli oni w jego niełaskę, ponieważ połączyli się z córkami człowieczymi, za co zostali odrzuceni, a owocem zawartych przez nich związków były znane nam dziś upadłe anioły. Niemniej jednak, jak podaje Słownik aniołów, w tym aniołów upadłych, nie wszyscy Czuwający zstąpili z nieba, a ci, którzy tego nie uczynili, zyskali miano świętych Czuwających, zamieszkujących w piątym kręgu niebios. Jako że Henoch zeznawał przeciwko owym upadłym Czuwającym, znalazł się on pod ochroną sprawujących władzę Świetlistych i przeniesiony został do Edenu (Eden znaczy płaskowyż, a zatem jest to konkretne miejsce): Ja Henoch błogosławiłem Wielkiego Pana i Króla Wieczności i oto Czuwający przemówili do mnie, Henocha pisarza, i powiedzieli mi: „Henochu, pisarzu sprawiedliwości! Idź, powiedz Czuwającym nieba, którzy opuścili wyżyny niebieskie i odwieczne święte miejsce i skalali się kobietami i postąpili tak, jak czynią synowie ludzcy, wzięli sobie żony i zupełnie się zepsuli na ziemi. Nie będą oni mieli na ziemi ani pokoju, ani przebaczenia grzechu, albowiem nie nacieszą się swymi synami. Zobaczą, jak ginąć będą ich umiłowani, i opłakiwać będą zniszczenie swoich synów i będą za nich się wstawiać przez wieki. Ale nie zaznają ani miłosierdzia, ani pokoju”. (1 Henoch, 12, 3-6) CApokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (Opracowanie i wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Henocha (etiopskiej): ks. Ryszard Rubinkiewicz, str. 147)
Testament Amrama (manuskrypt B)
Daje nam nadzwyczajny wgląd w to, kim byli owi świetliści Czuwający: Zapytałem ich: „Kim jesteście, że macie władzę nade mną?” Odrzekli: „Otrzymaliśmy władzę nad całą ludzkością”. Zapytali mnie: „Którego z nas wybierasz, aby sprawował nad tobą władzę?” Uniosłem wzrok i spojrzałem na nich. Jeden z nich wyglądał przerażająco i przypominał węża. Miał na sobie pelerynę, która, choć mieniła się różnymi kolorami, była bardzo ciemna […] Spojrzałem ponownie na jego postać. Oblicze jego przypominało oblicze żmii […] Odpowiedziałem mu: „Wybieram tego Czuwającego, a kim on jest?” Odrzekł do mnie: „Ten Czuwający […] jego trzy imiona brzmią: Belial, Książę Ciemności i Król Zła”. Mojżeszowa Księga Jubileuszów została pierwotnie nazwana Apokalipsą Mojżesza, ponieważ była ona rzekomo spisana przez Mojżesza na górze Synaj, a podyktowana mu przez jednego z Czuwających lub anioła. Księga ta, która miała być historią minionych dni, wyjaśnia nam cel istnienia Czuwających: w jego czasach aniołowie Pana, którzy byli zwani Czuwającymi, zstąpili na ziemię, aby uczynić synów ludzkich i zaprowadzić sąd i sprawiedliwość na ziemi. (Apokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (Opracowanie wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Jubileuszów: Andrzej Kondracki, str. 270)
W I Księdze Henocha
Henoch podaje nam nawet imiona owych Czuwających, które, jak zauważyłem, są przetłumaczonymi imionami Świetlistych z dodanymi końcówkami: Te są imiona świętych czuwających aniołów. Uriel, jeden ze świętych aniołów, mianowicie [anioł] gromu i drżenia. Rafał, jeden ze świętych aniołów, [anioł] duchów ludzkich. Raguel, jeden ze świętych aniołów, który dokonuje zemsty nad światem świateł. Michał, jeden ze świętych aniołów, mianowicie ten, który jest nad najlepszą cząstką ludzkości, nad narodem [izraelskim]. Sa- rakael, jeden ze świętych aniołów, któremu podlegają duchy ludzi nakłaniających do grzechu. Gabriel, jeden ze świętych aniołów, któremu podlega raj, węże i Cherubini. Remiel, jeden ze świętych aniołów, którego Bóg ustanowił nad tymi, którzy powstają (z martwych). (Apokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (Opracowanie i wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Henocha (etiopskiej): ks. Ryszard Rubinkiewicz, str. 150) Zauważyć należy, że Gabrielowi, zwiastunowi narodzenia Jezusa oraz przewodnikowi i nauczycielowi Mahometa, podlegają węże. Remielowi podlegają natomiast ci, którzy powstają z martwych ci, którzy poszukują oświecenia.
