Kategoria: Jak narysować potwory
Testament Amrama (manuskrypt B)
Daje nam nadzwyczajny wgląd w to, kim byli owi świetliści Czuwający: Zapytałem ich: „Kim jesteście, że macie władzę nade mną?” Odrzekli: „Otrzymaliśmy władzę nad całą ludzkością”. Zapytali mnie: „Którego z nas wybierasz, aby sprawował nad tobą władzę?” Uniosłem wzrok i spojrzałem na nich. Jeden z nich wyglądał przerażająco i przypominał węża. Miał na sobie pelerynę, która, choć mieniła się różnymi kolorami, była bardzo ciemna […] Spojrzałem ponownie na jego postać. Oblicze jego przypominało oblicze żmii […] Odpowiedziałem mu: „Wybieram tego Czuwającego, a kim on jest?” Odrzekł do mnie: „Ten Czuwający […] jego trzy imiona brzmią: Belial, Książę Ciemności i Król Zła”. Mojżeszowa Księga Jubileuszów została pierwotnie nazwana Apokalipsą Mojżesza, ponieważ była ona rzekomo spisana przez Mojżesza na górze Synaj, a podyktowana mu przez jednego z Czuwających lub anioła. Księga ta, która miała być historią minionych dni, wyjaśnia nam cel istnienia Czuwających: w jego czasach aniołowie Pana, którzy byli zwani Czuwającymi, zstąpili na ziemię, aby uczynić synów ludzkich i zaprowadzić sąd i sprawiedliwość na ziemi. (Apokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (Opracowanie wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Jubileuszów: Andrzej Kondracki, str. 270)
W I Księdze Henocha
Henoch podaje nam nawet imiona owych Czuwających, które, jak zauważyłem, są przetłumaczonymi imionami Świetlistych z dodanymi końcówkami: Te są imiona świętych czuwających aniołów. Uriel, jeden ze świętych aniołów, mianowicie [anioł] gromu i drżenia. Rafał, jeden ze świętych aniołów, [anioł] duchów ludzkich. Raguel, jeden ze świętych aniołów, który dokonuje zemsty nad światem świateł. Michał, jeden ze świętych aniołów, mianowicie ten, który jest nad najlepszą cząstką ludzkości, nad narodem [izraelskim]. Sa- rakael, jeden ze świętych aniołów, któremu podlegają duchy ludzi nakłaniających do grzechu. Gabriel, jeden ze świętych aniołów, któremu podlega raj, węże i Cherubini. Remiel, jeden ze świętych aniołów, którego Bóg ustanowił nad tymi, którzy powstają (z martwych). (Apokryfy Starego Testamentu, ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB (Opracowanie i wstępy), Warszawa 1999, tłum. Księgi Henocha (etiopskiej): ks. Ryszard Rubinkiewicz, str. 150) Zauważyć należy, że Gabrielowi, zwiastunowi narodzenia Jezusa oraz przewodnikowi i nauczycielowi Mahometa, podlegają węże. Remielowi podlegają natomiast ci, którzy powstają z martwych ci, którzy poszukują oświecenia.
Kananejczycy
Pojawiają się w wielu miejscach, powiązanych z istnieniem Świetlistych, czy też pierwotnych kapłanów-węży, jak się ich inaczej nazywa. Dla określenia węża język Kanaanejczyków używał takich słów, jak: Aub lub Ab, Oub lub Ob, Oph lub Op oraz Eph lub Ev. W języku Majów „Kan” również znaczy „wąż” i stąd pierzasty wąż Majów to Kukulkan. Podobnie jest w przypadku pochodzącego z języka starożytnego Sumeru Akan, a także oznaczającego węża Can (wym. kaen), występującego w języku gaelickim (stąd właśnie do języka angielskiego weszło słowo „canny”, czyli „sprytny” („przebiegły”) jak mądry wąż. Imię rzymskiego boga ognia Wulkana (brzmiące podobnie do Votana i Wotana) pochodzi od babilońskich słów Kan (wąż) oraz Wul (ogień), co świadczy o etymologicznym powiązaniu, zachodzącym tu pomimo tysięcy mil i oceanów dzielących te obszary i potwierdza, że Wulkan jest świetlistym wężem. Istotnie, nawet nazwa głównego ośrodka chrześcijańskiego świata – Watykan – pochodzi od słów „vatis”, czyli prorok, oraz „can”, czyli wąż, czyniąc tym samym Watykan miejscem wężowego proroctwa. Hebrajczycy nazywali Czuwających nun reszeayin, co znaczy „ci, którzy czuwają (strzegą)”. W tłumaczeniu na język grecki nazywani są oni gigantami. Były to stworzenia, które nawet piszący w 907 r. p.n.e. Hezjod przedstawił jako monstrualne (bez wątpienia z powodu ich wężowych cech). Teraz zrozumiała staje się dla nas rola, jaką odgrywali obecni w folklorze całego świata giganci pełnili oni funkcję Czuwających.
Wojnach bogów i ludzi
A zatem nawet w czasach starożytnego Egiptu, zanim jeszcze powstała Księga Umarłych, istniało wiele niejasności na ten temat. Jak pisze Sitchin w Wojnach bogów i ludzi. Według zapisów egipskich przybyli oni do Egiptu z Ta-Ur, „dalekiego/obcego kraju”, którego nazwa Ur oznaczała „dawny”, lecz mogła też być nazwą rzeczywistego miejsca – miejsca dobrze znanego z mezopotamskich i biblijnych zapisów: starożytnego miasta Ur w południowej Mezopotamii. Należy zaznaczyć w tym miejscu, że jest to to samo Ur, z którego, jak przyjęto sądzić, wywodził się Abraham, ojciec trzech największych religii świata. Zgodnie z pochodzącą z Mezoameryki Legendą o Votanie (zauważmy podobieństwo z nordyckim Wotanem, o którym mówi się, że przybył zza morza), Votan ów był wężem, który wywodził się z ludu z Kan i nazywany był stróżem lub czuwającym. Widoczne jest tu zdumiewające podobieństwo do starożytnej krainy Kanaan, o czym mówi między innymi Zelia Nuttal w Papers ofthe Peabody Museum.
