Kategoria: Jak narysować potwory
Owi Czuwający funkcjonowali również pod nazwą Urszu
Klasyfikowani byli jako istoty mniej boskie niż bogowie, jednakże, jak zauważa Graham Hancock w swej książce Siady palców bogów, Urszu wyrażają się o Neteru (Ntr) tak, jakby to oni byli bogami, a Urszu tylko Czuwającymi. Jaka by nie była prawda w tej kwestii, nie dziwi fakt, że w ciągu minionych tysiącleci narosło tyle niejasności, związanych z tym tematem. Pomimo tych niejasności, faktem pozostaje, że starożytni mówili o czasach, kiedy władzę nad całym Sumerem i Egiptem sprawowali bogowie, czy też świetliści, którzy kontrolowali zwykłych ludzi, posługując się w tym celu Czuwającymi. Tak, jak egipski faraon był bogiem na ziemi, tak też kapłani służący Elohim (gwiazdom) byli gwiazdami na ziemi. Egipska Księga Umarłych w następujący sposób mówi o tym, kim są Czuwający: Anubis i Horus występujący pod postacią Horusa niewidomego. Inni jednakże twierdzą, że są to Tczatcza [potężni książęta Ozyrysa lub Boscy Władcy], którzy powstrzymują w działaniu ich noże, a jeszcze inni uważają, iż sprawują oni najwyższą władzę w izbie Szeniu.
W istocie rzeczy każda wioska posiadała jednego z nich
Dla owych Hebrajczyków Elohim były bóstwami świata przyrody z czasów starożytnego Sumeru. Według książki Morals and Dogma autorstwa Alberta Pike’a, znanego historyka i wolnomularza, Elohim byli „gospodarzami niebios”, którzy poruszali się między niebem a ziemią, przenosząc wiadomości od i do boga, albo przywódcy (Jahwe). Ci niebiańscy gospodarze byli oczywiście uosobieniem świecących na nocnym niebie gwiazd. Niektórzy spośród świetlistych określani byli mianem Czuwających, przypominających boskich aniołów. Jahwe Elohim znaczy po prostu „przywódca świetlistych”. Mamy tu wobec tego występujących w liczbie mnogiej Elohim, albo świetlistych, którzy występują w roli bogów i ważniejsi są nawet od samych królów. To właśnie oni posyłają Czuwających, aby ci sprawowali nadzór nad ludźmi i, jak to zauważa Sitchin, obecni są oni także w Egipcie. Wspomniane przez Sitchina w jego książce określenie Ta Neter przypomina egipskie Ntr. Jest to nazwa, którą określano Ptaha i innych bogów, i znaczy ona strażnik lub obserwator. Ta Neter to także nazwa cieśnin Morza Czerwonego, łączących Mezopotamię i Egipt, miejsca znanego też jako miejsce bogów. Słowo Neter albo Ntr powiązane jest znaczeniem i pochodzeniem z pojęciem neutralności i oznacza przechodnie miejsce lub przejściowy stan, takie jak ścieżka pomiędzy kolumnami lub też stan pomiędzy przebudzeniem i snem, o którym była już wcześniej mowa w tym artykule.
Elohim
Jest to określenie, które często używane jest w Starym Testamencie (oraz w innych źródłach, na przykład dla określenia muzułmańskiego Allaha jako Elah) w znaczeniu „Pan”. Użycie takie jest błędem, ponieważ Elohim to rzeczownik w liczbie mnogiej, który znaczy „Świetliści”. O tym, iż jest to rzeczownik liczby mnogiej świadczy na przykład fragment z Księgi Rodzaju 1,26: „A wreszcie rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam”. Dalej widać to również w Księdze Rodzaju 6,2: „Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne […]”. Określenie „synowie boga” to w dosłownym tłumaczeniu „synowie bogów”, które pochodzi od ben ha-elohim, czyli „synowie świetlistych”. Sumeryjskie EL znaczy po prostu „jasny” lub „świetlisty”, staroirlandz- kie Aillil znaczy „świetlisty”, również w języku starokomwalijskim EL znaczy „świetlisty”, Elf znaczy „świetlisty”, a zatem Elves to potężne bądź tajemnicze anielskie stworzenia. Inkaskie Ilia znaczy „świetlisty” lub „świecić”, babilońskie Ellu też znaczy „świecić”. Jest to zaledwie kilka pochodzących z różnych języków określeń, które wywodzą się z tego samego sumeryjskiego źródła. Baal, bóstwo często nazywane w Biblii „Panem”, w Starym Testamencie postrzegane jest również jako świetlisty i nazywane jest Właścicielem. W owym czasie istniało wielu „Właścicieli”, albo świetlistych.
Czuwający
Czas, abyśmy przeszli do omówienia jednego z najdawniejszych źródeł tajnych związków, z którego pochodzi większość terminologii symboliki używanej do dziś przez wolnomularzy, różokrzyżowców
wielu innych, a mianowicie tak zwanych Czuwających (Obserwatorów), określanych również „synami Boga”, a w języku hebrajskim Erim (Irim). W tym celu przyjrzymy się samym początkom istnienia najstarszych tajnych związków oraz wpływom, jakie wywierały na nie astrologia i kult węża. A zatem Sumer mógł znaczyć „Kraina Czuwających”. Z tej właśnie krainy pochodzili Elohim, albo Świetliści, którym podlegali Czuwający. W swej książce pod tytułem The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind Julian Jaynes czyni ciekawe spostrzeżenie na temat owych sprawujących władzę bogów: W całej Mezopotamii począwszy od najbardziej zamierzchłych czasów Sumeru i Akadu wszystkie ziemie były własnością bogów, a ludzie byli ich niewolnikami. Spisane pismem klinowym teksty nie pozostawiają na ten temat żadnych wątpliwości. Każde państwo-miasto posiadało swego naczelnego boga, a jego król określony był w najstarszych zachowanych do dziś dokumentach jako „dzierżawca boskiej roli”. Przyjrzyjmy się więc przez chwilę owym Elohim, aby dowiedzieć się, kim w istocie byli ci „bogowie”, którzy rzekomo zniewolili ludzi i którym podlegali Czuwający.
