Kategoria: Jak narysować potwory
Do Księżyca odwołuje się wiele z naszych pierwotnych kultur
Imiona powiązanych z nim bóstw różnią się w zależności od położenia geograficznego, języka i różnic etnicznych, ale oznaczają w istocie rzeczy to samo: Afrodyta, Astarte (Asztarte), Badb, Brigit (Brigantia, Brig, Brigan), Chang’e (Ch’ang-0), Demeter, Persefona (Kora), Hekate, Inanna, Izyda, Isztar, Maja, Jotma, Tsukiyomi (Tsukuyomi) i wszystkie one nawiązują do gnostyckiej Sofii, albo mądrości. Niektóre z nich istniały jeszcze długo, potajemnie podtrzymywane przy życiu przez tajne kulty, jednocześnie prowadzące ukrytą, a niekiedy nawet otwartą, walkę z nowymi rosnącymi w siłę popularnymi męskimi bóstwami solamymi, takimi jak Mitra albo Jahwe. Wszystkie te bóstwa są w dosłownym znaczeniu komponentami niezwykle prawdziwej wewnętrznej symboliki – równowagi męskiej i żeńskiej strony naszego umysłu. Używane w języku angielskim określenia osoby obłąkanej, takie jak „lunatic” („moon-struck”) lub „mental” pochodzą od słowa Księżyc (ang. „moon”, albo „luna”), co wynika z przekonania, że stany te wywoływane są fazami Księżyca, a w szczególności jego pełnią. Nie dziwi zatem fakt, że Księżyc potępiany był jako „szalony” Księżyc, gdy pomyślimy o pa- triarchalnych i matriarchalnych bitwach rozgrywających się na wszystkich kontynentach. Postulowano, że podczas pełni Księżyc odciąga z organizmu człowieka nagromadzoną w nim energię, co z kolei powoduje utratę pełni władzy umysłowej. Jeszcze dwieście lat temu sprawą obłędu zajmowało się angielskie prawo. Istnieją naukowe dowody na to, że kleptomania, podpalenia oraz niebezpieczna jazda samochodem znacznie nasilają się podczas pełni Księżyca, a zatem być może są nawet jakieś naukowe przyczyny porażki doznanej przez kulty matriarchalne.
Słoneczne kultury patriarchalne
Wprowadzenie dwunastomiesięcznego podziału roku wydaje się próbą zdobycia przewagi, podjętą przez słoneczne kultury patriarchalne. Dzięki nim rok dziś składa się z dwunastu miesięcy. Miesiące są w istocie rzeczy symbolami dwunastu domów zodiakalnych. Każdy z nich jest mniej więcej trzydziestostopniowym łukiem, a zatem co trzydzieści stopni Słońce przechodzi do kolejnego domu. Będący symbolem Słońca Jezus osiągnął, jak wiadomo, pełnoletność w wieku trzydziestu lat i głosił, że w domu jego Ojca jest mieszkań wiele. Cała ta wiedza znana była jako teologia astralna, czyli teologia gwiazd, która następnie w całości powoli przeniknęła do potajemnych miejsc spotkań tajnych stowarzyszeń. Pozostałościami po dawnym podziale roku na trzynaście miesięcy jest szykanowanie sabatu czarownic, w którym udział bierze trzynaście osób, panujące na Zachodzie przekonanie o tym, że trzynastka to pechowy numer, a co ważniejsze fakt, że Jezus i jego dwunastu uczniów tworzą razem trzynastkę, ukrytą liczbę Matki Ziemi. W istocie rzeczy zasadnicza koncepcja chrześcijaństwa powstała w oparciu o kult gwiazd i Słońca: Chrystus to Słońce, które umiera na trzy dni podczas przesilenia zimowego, a następnie odradza się na nowo trzy dni potem, Maria to postać powiązana zarówno mitycznie, jak też etymologicznie z Księżycem, a dwunastu apostołów symbole dwunastu znaków zodiakalnych.
Miesiączkujące kobiety
Były często odseparowywane od pozostałych członków swego plemienia czy też mieszkańców wsi. Być może z tego właśnie powodu sabat czarownic odbywał się dokładnie w dniu, kiedy księżyc odpoczywał i kojarzony był ze złem. Uważano także, że Isztar (jedno z określeń bogini Księżyca) przechodziła menstruację w ten właśnie dzień. Miesiączkująca kobieta to również symbol płodności. W niektórych kulturach afrykańskich oprowadza się ją po domu kobiety, która pragnie zajść w ciążę, prosząc przy tym, aby dotykała wszystkich znajdujących się w nim przedmiotów. Pojawienie się pierwszej miesiączki oznacza przemianę dziewczynki w kobietę. Wydarzenie to świętowano rytuałami związanymi z boginią Ziemią i boginią Matką, a znacznie później w ramach przyjmowania krwi podczas eucharystii. Szabat (odpoczynek serca księżyca), dzień odpoczynku księżyca, siódmy dzień, został potem przejęty przez Żydów, którzy uczynili z niego swój dzień odpoczynku, kładąc tym samym kres religiom matriarchalnym, albo lunamym, i wznosząc jednocześnie na piedestał swego patriarchalne- go „boga-słońce”. Chrześcijanie posunęli się jeszcze dalej, przenosząc dzień odpoczynku na mitrajski dzień Słońca (ang. Sunday, czyli niedziela), a pierwotny dzień Księżyca na poniedziałek (ang. Monday). Gwiezdny miesiąc księżycowy liczy 27,32 dnia, a synodyczny miesiąc księżycowy – 29,53 dnia. Oba one biegną odrębnym torem i posiadają odmienne znaczenie w zależności od danej kultury. Gwiezdny rok księżycowy składa się z trzynastu miesięcy. Jest to schemat matriarchalny liczący ponad trzy tysiące lat.
Księżyc
Księżyc odgrywa ważną rolę we wszystkich religiach świata. Ukryty jest on również w głębi tajnych związków. Pomiędzy cyklem księżycowym i doznaniami ludzkimi zachodzi nieodłączny związek. Z przybywaniem i ubywaniem księżyca wiążą się przypływy i odpływy oceanów, a także cykl menstruacyjny, co miało olbrzymi wpływ zarówno na nasze dawniejsze, jak też i bardziej współczesne wierzenia religijne. Miesiączka (miesiąc to poetyckie określenie księżyca), która występuje u kobiet wyłącznie na tym etapie ich życia, gdy są płodne, miała symboliczne znaczenie w kulturach pierwotnych. Do krwi menstruacyjnej odnoszono się z czcią i lękiem i być może z nią właśnie wiąże się użycie przez starożytnych ludzi brunatnej ochry. Krew tę traktowano również z odrazą i nazywano nieczystą (nawet dziś w judaizmie kobiety poddawane są kąpieli oczyszczającej siedem dni po zakończeniu miesiączki). Mówiono też o niej, że jest trucizną zesłaną kobiecie przez bogów za jej grzechy, choć ta interpretacja wydaje się być dużo późniejszym dodatkiem, wynikającym z subtelnej walki pierwiastków męskiego i żeńskiego w religii, gdyż wszystko wskazuje na to, że starsze kulty do takiego stopnia czciły ową krew, iż posuwały się nawet do jej spożycia.
