Kategoria: Jak rysować potwory
SYLENOWIE
W rei. frygijskiej bóstwa rzek i źródeł. Przedstawiano ich pod postacią ludzi z końskimi uszami, ogonami a czasem i nogami. S. nazywano też podstarzałych satyrów. SYLWAN (łac. Silvanas, od silva – „las”) – stary italski bóg lasów i dzikiej przyrody. Często utożsamiano go z Faunusem, a następnie z greckim Panem. Zazwyczaj mieszkał w świętych gajach w pobliżu miast (np. koło etruskiego miasta Caere) lub w otwartym polu. Początkowo mało znany, w epoce imperium stał się bardzo popularnym bogiem plebejuszy i niewolników. Uznano go wówczas za inicjatora wprowadzenia kultury rolniczej, obrońcę domu i zagrody, boga roślinności, zwierząt, gór i metali. Jego kult związał się z kultem Herkulesa ( Herakles) i – Larów. SYRDON – trickster i zły duch Nartów z osetyńskich Opowieści Nartach (Kaukaz). Syn wodnego ducha Gataga i niewolnicy (lub Dzerassy), żył z dala od Nartów, pojawiając się jedynie na ucztach, by ich poróżnić (por. – Loki). Był bystry, i mądry, tylko Satana była odeń zmyślniejsza. Cechowało go też skąpstwo: nie oddawał długów niechętnie urządzał uczty. Kiedyś obrażony przez Hamyca ukradł mu tłustą jałówkę i potajemnie zarżnął. Z zemsty Hamyc wrzucił do kotła z mięsem jałówki całą rodzinę S. S. zrobił z ich kości harfę fyndyr, by móc zaśpiewać o nich pieśń. S. przyczynił się do śmierci – Sosłana, gdyż zmieniony w czapkę podsłuchał, które miejsca ciała Sosłana są nieodporne na ciosy, po czym nasłał nań Koło Balsaga. Kiedy siadł na jego grobie, Sosłan przebił go strzałą. Zwłoki S. wrzucono do morza, a ponieważ S. pochodził od Donbettyra, ożył w morzu i wrócił do Nartów. Za jego namową stali się bezbożnikami i w końcu bogowie ich wygubili.
SWAWA
W mit. Germanów pn. ■ walkiria, córka Eylimiego (1), która pokochała bezimiennego syna norweskiego króla Hjórwarda i nadała mu imię Helgi (1). Związek S. i Helgiego miał „biały” charakter, ale łączące ich uczucie okazało się silniejsze niż śmierć. Dokonawszy żywota, obydwoje urodzili się na nowo, S. jako Sigrun. SYBILLA (gr. Sibylle) – w mit. greckiej imię nadawane wieszczkom i kapłankom Apollona. Najbardziej znane Sybille wróżyły w: Erytraj, Delfach, na Samos i w Cumae (koło Neapolu). Ta ostatnia odegrać miała znaczną rolę w kształtowaniu religii rzymskiej. Za panowania Tarkwiniusza Starego (616-578 p.n.e.) przybyła ona do Rzymu, przynosząc ze sobą 9 przepowiedni. Tarkwiniusz kupił 3 ostatnie i złożył je w świątyni Jowisza Kapitolińskiego. Od tej pory w „Księgach sybillińskich”, nad którymi czuwało specjalne kolegium kapłańskie, szukano rady przy różnych okazjach (np. z powodu nieszczęść lub cudownych wydarzeń). Pod wpływem tych ksiąg wprowadzano nowe kulty (np. Kybele) lub obrzędy, składano ofiary przebłagalne lub dziękczynne. „Księgi sybillińskie” z Cumae zawierały nie tylko wypowiedzi wyroczni, lecz także mieszaninę greckich i etruskich reguł sakralnych dotyczących zabezpieczania się przed złowróżbnymi znakami. SYLEN (gr. Silenos) – w mit. greckiej syn Hermesa (lub Pana) i jednej z nimf. Odznaczał się wielką mądrością, ale dzielił się nią tylko pod przymusem. Był wychowawcą Dionizosa, lubił muzykę, śpiew i był wiecznie pijany. Wg Pindara wychował się na przylądku Malea (pd. Lakonia), był namiętnym tancerzem i małżonkiem nimfy Nais. W Lakonii nosił imię Pyrrichos.
SWAROG
Bóstwo o zasięgu ogólnosłowiańskim, bóg nieba i ognia niebiańskiego – Słońca, oraz ognia ziemskiego, główny bóg rządzący przyrodą i społeczeństwem. Opisany w Kronice Malali i Powieści dorocznej jako władca Egiptu i prawodawca, utożsamiany z greckim Hefajstosem, ojciec Dadźboga. S. jest panem ognia i mistrzem kowalskim (por. Teljawelis), wynalazcą żelaza, a zarazem sakralnym władcą zapewniającym ład kosmiczny i porządek społeczny. Wprowadza prawa (monogamię). Rekonstruuje się go jako wielkiego kowala kosmosu, który wykuł kleszcze, pierwszą broń oraz złotą tarczę solarną zawieszoną na niebie jako jego dzieło (syn). Jest też ojcem lub hipostazą boga ognia Swarożyca. Gdy mróz i śnieg oziębiają tarczę słoneczną, przegania je piorunem pierwszej wiosennej burzy, a sam rozpala w ogniu swej kuźni Słońce na powrót. SWAROZYC (Zuarasiz na Połabiu, Swarozic na wschodzie, słow. „Młody Swarog”) – słowiański bóg ognia, prawdopodobnie tożsamy Radogostowi (od głównego miejsca kultu – Radogoszczy), wspominany w kronikach niemieckich i ruskich. Jest synem Swaroga, utożsamianym ze Słońcem Dadźbogiem, albo jego imię jest zdrobnieniem Swaroga. Czczony zwłaszcza na Połabiu jako patron związku Wieletów, potem Obodrytów i główne bóstwo wojenne Wieletów i Redarów. Wyruszając na wojnę ze swym ludem, ubrany był w hełm z kogutem na szczycie i pancerz z wizerunkiem głowy byka. Posiadał konia czarnej maści, który służył kapłanom do wróżb. W jeziorze przy jego świątyni miał ukazywać się odyniec (Inog), który przepowiadał wojnę. S. jako ogniowi powierzano ofiary i zmarłych, lękano się go skalać i zanieczyścić, gdyż obrażony bóg mógł straszliwie się zemścić i zesłać pożar czy też uderzyć piorunem.
SUSANOO, Takehayasusanoo (jap. „Mąż Zsyłający Opady”)
Shintoistyczny bóg wiatru, burzy i deszczu, syn Izanagiego, zrodzony przy przemywaniu nosa, podczas ablucji demiurga po ucieczce z Yomotsukuni (lub Yominokuni – „Krainy Zmarłych”). Bóg o gwałtownym i ekscentrycznym charakterze (zasłynął m.in. z tego, iż wyrywał drzewa z korzeniami, podpalał lasy itp.). Wg Kojiki, za obrażenie siostry, bogini Amaterasu (z którą wiążą S. wieczne antagonizmy), został skazany na banicję i z Takama-no hara („Wysokiej Równiny Niebios”) zszedł na ziemię w prowincji Izumo. Tam S. pokonał ośmiogłowego smoka, ratując tym życie księżniczce Kushii- nadzie, z którą się ożenił i miał syna Okuninushiego. S. przekazał mu władzę nad rejonem w Izumo, a sam się usunął. S. czczony jest przez niektórych również jako bóstwo morza lub Księżyca. Do najważniejszych jego świątyń należą: Yasaka-jinja w Kioto, Izumo-taisha (prefektura Shimane) i Nishinomiya-jinja (prefektura Hyógo). SUTTUNG (sisl. Suttungr) – w mit. Germanów pn. olbrzym, syn Gillinga, brat Baugiego, ojciec Gunnlód. Otrzymawszy w charakterze okupu od Fjalara i Galara, którzy zamordowali Gillinga wraz z żoną, miód poezji, ukrył go w górze Hnitbjorg i postawił na straży Gunnlód. Odyn uwiódł Gunnlód i wykradł bezcenny trunek. Gdy uciekał pod postacią orła i był już nad Asgardem, siedzibą asów, a goniący go S., także w orlim przebraniu, prawie dosięgał złodzieja, Odyn opróżnił swoje wypełnione miodem poezji wnętrze do naczynia wystawionego przez bogów na dziedziniec. Część miodu wydostała się z wnętrza Odyna nie przez dziób, lecz od tyłu, i dlatego są na świecie obok prawdziwych poetów także wierszokleci.
