Kategoria: Jak rysować potwory
SO WANG-MO
W mit. koreańskiej czarodziejka, królowa Zachodu, postać przejęta z mit. chińskiej. W jej państwie rosły drzewa rodzące brzoskwinie, których spożycie zapewniało nieśmiertelność. SOBEK (eg. Sbk) – egipski bóg-krokodyl znany w całym kraju, uważany za bóstwo płodności i mocy kreatywnych. Identyfikowano go często z – Ra i Chnumem. Uważano też za syna Neith. Czczony szczególnie w Oazie Fajum w Krokodilonpolis (eg. Sedżet). SOK (aw. saoka – prawdopodobnie „szpak” lub „sroka”) – w mit. zoroastryjskiej ptak czy też dobry duch. Przenosi przeznaczone światu (przez Ahura Mazdę) dobro ze sfery nieskończonego światła na należącą do gwiazd stałych – Ardewisurę. Kiedy przekroczy barierę odgradzającą niebo wyższe od niższego, prócz przyjaznych znaków zodiaku czeka na niego „7 rabusiów” ( gadugan) – 5 planet walczących u boku Ary mana oraz czarne słońce i czarny księżyc. Ich wyjątkowa złośliwość polega na tym, że nie tylko przechwytują dary Ahura Mazdy przeznaczone światu, lecz także wzmacniają nimi swoje szeregi. SOKARIS (eg. Skr) – egipski bóg zmarłych, uważany za ich przewoźnika do świata zach., a także za ich sędziego. S. był szczególnym opiekunem memfickiej nekropolii, zwanej od jego imienia Sak- karą. W teologii memfickiej uważany był za podziemną formę Ptaha (Ptah-Sokar) i męża Sachmet, identyfikowano go też z – Ozyrysem. Przedstawiano go jako mumię z głową sokoła.
SKJOLD
„Tarcza”, sang. Scyld) – w mit. północno- germańskiej król, potomek Odyna. Jako małe dziecko przybił samotnie w łodzi wypełnionej skarbami do wybrzeży Gotlandii. Dzięki małżeństwu z Gefjon został władcą tego kraju, nazwanego później Danią, i dał początek dynastii Skjóldungów. Potomkiem S. miał być m.in. – Frodi. SKYTES – wedle jednej z wersji (odnotowanego przez Herodota, IV, 8-10) zgrecyzowanego mitu wyjaśniającego pochodzenie i genezę Scytów, S. był najmłodszym (z trzech) synem Heraklesa i „wężowej dziewicy” Echidny. Herakles przed odejściem poinstruował Echid- nę, co mają zrobić ich dzieci, gdy dorosną. Chodziło o napięcie łuku i zapięcie pasa. Poprawnie zadanie wykonał tylko S„ zatem on właśnie pozostał w kraju i od niego wywodzą się królowie Scytów. SLEIPNIR – w mit. Germanów pn. niedościgniony, ośmionogi koń Odyna, poruszający się z równą swobodą na ziemi, jak i w powietrzu czy podziemiu. Jego ojcem był ogier Swadilfari, który pomagał stawiać mury Asgardu, siedziby asów, a matką – Loki pod postacią klaczy. Zwykle na S. jeździł Odyn, ale czasem dosiadali go i inni bogowie (zob. Hermod). SMERTULLOS – w mit. galijskiej bóg śmierci i płodności, towarzysz -+ Rosmerty. Wyobrażany z maczugą, która służyła mu do walki z wężami (płaskorzeźba z Reims, Francja).
SJUSUMMI
Należy odczytywać jako „Nasz [Bóg] Sjus”) – starohetycki niebiański bóg-burzy i opiekun miasta Kanesz (Nesa), pełniący zapewne także funkcje boga-Słońca, o czym świadczy fakt, iż jego imię zapisywano ideogramem boga-Słońce. SKADI (sisl. Skadhi) – w mit. Germanów pn. córka Thjaziego. Przybywszy do Asgardu, siedziby asów, z zamiarem pomszczenia śmierci ojca, przystała na ugodę pod warunkiem, że bogowie ją rozśmieszą (co udało się Lokiemu) i pozwolą samej wybrać męża spośród mieszkańców niebiańskiego grodu. Asowie zastrzegli sobie, że dokonując wyboru, będzie mogła widzieć tylko nagie stopy kandydatów, S. wybrała więc właściciela najpiękniejszych stóp, sądząc, że to Baldr, i w ten sposób została żoną Njorda. Małżonkowie rzadko przebywali razem, ponieważ ona czuła się dobrze tylko w dzikich górach, on zaś na wybrzeżu. Mimo pojednania w Asgardzie S. nigdy nie zapomniała Lokiemu jego udziału w zabójstwie Thjaziego i gdy Loki został spętany przez bogów za swe niecne uczynki, wyznaczyła mu dodatkową, szczególnie dotkliwą karę, którą starała się złagodzić dobra i wierna Sigyn. SKIRNIR (sisl. „Lśniący”) – w mit. Germanów pn. służący, przyjaciel i swat Freya, będący prawdopodobnie hipostazą tego boga.
Jego małżonka
Parwati, chciała zwrócić na siebie uwagę pogrążonego w medytacji męża i wraz z boginią wiosny Wasantą i bogiem miłości Kamą weszli na górę Kajlasia, gdzie medytował. Kama wypuścił strzałę miłości z kwietnego łuku i ta ugodziła S. Wtedy bóg obudził się z medytacyjnego transu i niezadowolony spojrzał na Kamę swym trzecim okiem, a to spopieliło boga miłości, który od tego czasu jest bezcielesny. Parwati zrozumiała, że prawdziwą miłość męża może pozyskać jedynie poprzez zjednoczenie z nim w medytacji. Spopielił spojrzeniem trzeciego oka głowę własnego syna Ganesi, kiedy ten przeszkodził mu w medytacji. Według Bhagawata Pitrany, upokorzony przez swego teścia, Dakszę, i zrozpaczony dobrowolną śmiercią swej żony Umy stworzył magicznie olbrzyma, który zabił winowajcę. Wskrzeszony Daksza otrzymał głowę barana, i oddał wraz z innymi bogami cześć S., Uma zaś odrodziła się jako Parwati. Jeden z mitów mówi, że kiedy bogowie ubijali mleczny ocean, by wydobyć z niego rzeczy utracone podczas potopu, pojawiła się trucizna zagrażająca światu i wówczas S. ją wypił i zneutralizował w swym ciele, które od tego czasu przybrało siny kolor. Symbolizuje to jego dwoisty charakter, zawierający w sobie dobro i zło, co jest cechą postaci uosabiających absolut.
