Kategoria: Jak rysować potwory
SIWA
Indyjski bóg w okresie wedyjskim znany jako Rudra, przywódca bogów burzy. Pośród wielu wyobrażeń S. przedstawiany jest zwykle jako „Pan Tańca”, jako medytujący jogin, ubrany w skórę słonia i tygrysa, opleciony wężami symbolizującymi władzę nad czasem. Jego bronią jest trójząb, jeździ na byku Nandi. W późniejszym okresie jeden z 3 najważniejszych, obok Brahmy i -+ Wisznu, bogów indyjskich. Jeżeli występuje wraz z nimi w trójcy (trimurti), to jego funkcją jest niszczenie świata. Jeżeli czczony jest jako bóg uniwersalny i absolutny, bogowie ci stają się jego aspektami. Nazywany jest Mahadewą – „Wielkim Bogiem”, Bhairawą – „Strasznym”, a także Pasiupatim – „Panem Zwierząt”. Jego kosmiczny taniec (tanclawa) na górze Kajlasia tworzy i niszczy światy, jest też Ma- hakalą – „Wielkim Czasem” Jeden z mitów mówi, że Brahma i Wisznu spierali się, który z nich jest twórcą świata, i wówczas pojawił się S. w formie ognistego słupa, którego końców nie mogli dosięgnąć, uznali więc jego prymat. Wg innej legendy, żony S. i Wisznu sprzeczały się, który z ich mężów jest potężniejszy. Wówczas pojawił się Wisznu i, wszedłszy w ciało S., pokazał, że stanowią oni jedność. S. znany też jako Mahajogin – „Wielki Jogin”, pogrążony w medytacji utrzymującej w istnieniu wszechświat, jest opiekunem wszystkich ascetów.
SI-USIRE
Bohater egipskiej opowieści demotycznej Setme II. Jeden z cherej hebet. Wcielenie zmarłego przed 1500 laty wielkiego maga Hora, syna Penesze. Przychodzi na świat w domu Chaemwese, zrodzony z jego żony, Mehusze, wskutek cudownego poczęcia. Jako 5-letni chłopiec przenosi zaklęciami swego ziemskiego ojca – Chaemwese – do Krainy Zachodniej, gdzie pokazuje mu działanie Sądu Ozyrysa i jego niezłomną sprawiedliwość (powodem tej wizyty jest błędny sąd ojca, iż w zaświatach ubogim będzie się powodziło gorzej niż bogaczom). Jako 12-letni chłopiec przewyższa mądrością wszystkich cherej hebet w świątyni Ptaha. Gdy z dalekiej Nubii przybywa zły czarownik – zmartwychwstały po 1500 latach – Hor, syn Świni, aby czarami zniszczyć Egipt, S. przeciwstawia mu swoje umiejętności: odczytuje zapieczętowane pismo, w którym opisane są zmagania sprzed 1500 lat, a następnie otacza go magicznym ogniem i obraca w popiół. Po spełnieniu swej misji S. na oczach króla i całego dworu rozpływa się w cień i odchodzi do swego boskiego ojca, Ozyrysa (imię Si-Usire znaczy właśnie „syn Ozyrysa”).
SIMURG
W mit. perskiej ptak nieśmiertelności. Siedzi na drzewie życia i strząsa do wody nasiona. Stworzony jako pierwszy spośród ptaków, lecz „nie dla tego świata”, wcielenie wiedzy nadprzyrodzonej. Wychował w swoim gnieździe porzuconego przez ojca i skazanego na śmierć – Zała. SIN (bab., od staroakad. Suen, a to od sumer. Zuen) – babiloński bóg Księżyca, utożsamiony z sumeryjskim bogiem Nanną. Był synem Enlila i Ninlil, a ojcem boga Słońca – Szamasza i – Isztar, bogini planety Wenus. Symbolizował go róg księżyca i liczba 30. Ośrodkami jego kultu były miasta Ur i Charran. W mieście Aszur miał świątynię wspólną z swoim synem Szamaszem.
SITA (sanskr. Sita – „Bruzda Ziemi”) – małżonka królewicza Ramy, będącego wcieleniem indyjskiego boga Wisznu. Wyłoniła się z ziemi, kiedy jej ojciec, król i mędrzec Dżanaka, zaorywał rytualnie pole. Porwana przez demona – Rawanę na Cejlon. Po jej uwolnieniu Rama nie uwierzył, że dochowała mu wierności. Powróciła do ziemi, z której wzięła swój początek. W jej postaci zaznaczają się cechy wielu bogiń agrarnych znanych w innych kręgach kulturowych.
SIGYN
SIGYN – w mit. Germanów pn. żona Lokiego, uosobienie małżeńskich cnót, pierwotnie zapewne bogini o charakterze akwatycz- nym. Gdy Loki został spętany przez bogów, próbowała oszczędzić mu bólu, zbierając do naczynia jad żmii, którą nad głową Lokiego umieściła mściwa Skadi. Od czasu do czasu musiała jednak opróżnić naczynie i wtedy żrący jad padał na twarz Lokiego, który cierpiąc straszliwie, tak gwałtownie szarpał więzy, że powodował trzęsienie ziemi. SIJAWUSZ (aw. Syawarszana – „Czarny Samiec”) – syn króla Iranu – Kej Kausa i ojciec Kej Chosrowa; w jego pełnych wydarzeń, niezwykłych i tragicznych losach można się dopatrywać starego bóstwa odradzającej się przyrody. SILA, Pinga (eskim. Silagisortoą – „Ten, Który Czyni Pogodę”) – eskimoskie określenie kosmicznej siły życia, ucieleśnianej przez sklepienie nieba bądź bóstwo pogody i powietrza o nieokreślonej płci, zwane też Kaila – „Grzmot”, i Pinga – „Ta w Górze” – macierz reniferów. Przebywa wysoko między niebem i ziemią, skąd zsyła śnieżyce i huragany. Stworzył pierwszego zająca i pardwę, posyłając ich jako pokarm dla pierwszych ludzi. Dał im też ogień i potem Słońce, w końcu zaś kazał wykopać dziurę w ziemi, z której wyłoniły się renifery. Czasami S. uzdrawia ludzi, przekazując im cząstkę swej mocy. Objawia się w burzach, ale i w pięknej pogodzie i narodzinach dzieci. Prawdopodobnie przeciwstawiany Sednie.
