Kategoria: Jak rysować potwory
SIGURD (sisl. Sigurdhr od sigr – „zwycięstwo”)
W mit. Germanów pn. wielki bohater z rodu Wólsungów (zob. – Wolsung), syn-pogrobowiec Sigmunda i Hjórdis, wychowywany przez Reginna, brata Fafnira. Reginn podarował mu cudowny miecz Gram pragnąc wejść w posiadanie złotego skarbu, namówił do zabicia Fafnira. S. uśmiercił również swego wychowawcę, ostrzeżony przed jego zdradzieckim ciosem przez konającego Fafnira i sikorki. Za radą tychże ptaków zbudził pogrążoną w czarodziejskim śnie Sigrdrifę, która odsłoniła przed nim tajemnicę run i czarów oraz udzieliła cennych rad. Następnie pomścił śmierć ojca, zawarł braterstwo z Gun- narem i Hógnim (1), ożenił się z Gudrun i zdobył dla Gunnara rękę – Brunhildy. Gdy Brunhilda dowiedziała się, że S. zastępował Gunnara w roli zalotnika, poczuła się znieważona i zażądała od męża, by zabił swego przyjaciela. Żądanie Brunhildy spełnił za namową Gunnara najmłodszy z – Gjukungów, Gotthorm, zadając nie uzbrojonemu S. skrytobójczy cios. Ciało bohatera spalono wraz z jego wiernym koniem Granim, który padł przy stosie swego pana. Zgodnie z tradycją południowogermańską mordercą Zygryfa (niem. Siegfried), odpowiednika skandynawskiego S., był Hagen, odpowiednik Hógnie-
go.
SIF (sisl. „Pokrewieństwo”)
W mit. Germanów pn. żona Thora. Pochodzenia S. nikt nie znał; nie wiedziano też, kto jest ojcem jej syna – Ulla. Wyróżniała się szczególnie pięknymi, złotymi włosami, które Loki ściął podstępnie, ale został przez Thora zmuszony do zwrotu skradzionej ozdoby. Nowe włosy S. były dziełem mistrzów kowali- -złotników, synów Iwaldiego, braci Idun. SIGMUND (sisl. Sigmundr) – w mit. Germanów pn. syn Wólsun- ga. Obydwie żony S. urodziły mu synów, Borghild – Helgiego (2), i Hjórdis Sigurda, którzy stali się wielkimi bohaterami. Sam S„ obdarzony przez bogów odpornością na wszelkie trucizny, miał także wiele przygód. Zginął w walce, broniąc swej ziemi przed najazdem Lyngwiego, wzgardzonego zalotnika Hjórdis. SIGRDRIFA – w mit. Germanów pn. walkiria identyfikowana z Brunhildą. Wbrew woli Odyna dała zwycięstwo Agnarowi (3), za co Odyn sprowadził na nią przez ukłucie cierniem sen, z którego nie mogła się sama obudzić. Spała w zbroi i hełmie na górze Hindarfjall we Franklandii, w zamku otoczonym płomieniami-tarcza- mi. Tu znalazł ją – Sigurd i, rozcinając mieczem przyciasny pancerz, obudził.
SIA
Egipski bóg, znany z Tekstów Piramid, personifikacja stwórczego umysłu i planu panenteistycznego wszech- boga. Identyfikowany z Thotem. Wraz z – Hu jest nieodłącznym towarzyszem – Ra, podróżując wraz z nim na barce słonecznej. SIAKTI (sanskr. Śakti) – żeński aspekt i małżonka indyjskiego boga Siwy. W tantrze siwaickiej, czyli w tajemnych praktykach związanych z wykorzystaniem „fizjologii mistycznej” (ośrodki energii – cza- kramy, kanały energetyczne – nadi, kontrola sił życiowych – tzw. prana, elementy seksu: wykorzystanie siły, którą można określić, podobnie jak w psychoanalizie: libido, itp.), S. jest dynamicznym aspektem kreatywnej świadomości Absolutu (Brahmana), czyli najwyższego Siwy (paramasiwa), podczas gdy Siwa w swej istocie stanowi aspekt statyczny Brahmana. Kult S. miał często tendencje do usamodzielnienia. S. w kulcie siaktów była i jest pojmowana jako jedyna boska energia kreująca całą rzeczywistość, co wiąże się z przed- aryjską, czyli drawidyjską, wizją świata (cywilizacja Mohendżo Daro), która przedostała się do świętych ksiąg hinduizmu Wed (Atharwa Węda).
SHUN
Mityczny władca Chin, który objął władzę po Yao. Panowanie rozpoczął od otworzenia 4 bram swego kwadratowego miasta. Wygnał też na 4 strony świata potwory posiadające cnotę odchodzących czasów. Bowiem każdy król-mędrzec mógł rozpocząć swoje panowanie dopiero wtedy, gdy jego geniusz był w harmonijnym związku z fazą przemiany, w którą właśnie wchodził wiecznie transformujący świat. Wtedy też mógł się stać wzorcem porządku nadchodzących właśnie czasów. A to było istotą rządzenia przez nie- działanie (wuwei). Jednym z wygnanych był Kun, ojciec Wielkiego Yu, który został następcą Sh. Innym wygnanym był skrzydlaty potwór, który wprowadził zamęt do czasu. Pierwszą wielką pracą wykonaną przez Sh. było zaprowadzenie porządku w kalendarzu. Obowiązek rozpoczynania kolejnego roku przez władcę, jak się wydaje, ma w Chinach bardzo stary, jeszcze przedkonfucjański, szamański rodowód. Wskazuje na to fakt, że na feudalnych dworach taniec na rozpoczęcie roku wykonywał czarownik ubrany w skórę niedźwiedzia, w towarzystwie 4 pomocników-szaleńców. Składana wtedy ofiara miała usunąć porządek odchodzącego czasu.
