Kategoria: Jak rysować potwory
SEFIROT
W średniowiecznej żydowskiej kabalistyce byty pośrednie między Bogiem a światem stworzonym, na wzór gnostyckich i neoplatońskich eonów. Wyliczano zwykle 10 s., odzwierciedlających różne aspekty objawiającego się Boga i tajemnicę jego wewnętrznego życia: 1. Keter ‘Eljón – „Najwyższa Korona” Boga, jako początek wszystkiego; Hokmah – „Mądrość”, przez którą rozumiano wieczną ideę Boga;
Binah – „Rozum”; 4. Hesed – „Miłość, Miłosierdzie”; 5. Geburah „Potęga – Moc”, albo Din – „Sąd” Boga surowo karzącego; 6. Tiferet – „Piękno”, albo Rahamim – „Współczucie”; 7. Nesah „Wieczność”, czyli wieczne trwanie Boga; 8. Hód – „Majestat”; 9. Jesód – „Fundament”, czyli podstawa wszystkich sił, które w Bogu działają; 10. Malkut – „Królestwo” Boga, albo Keneset Jiśra’el „Zgromadzenie Izraela”, czyli mistyczny pierwowzór ludu wybranego, zwane również Szekindh – „Mieszkanie” Boga pośród swego ludu. S. 1-9 były podzielone na 3 triady. O s. mówią Sefer Jesirah „Księga Stworzenia”, podstawowe dzieło mistyki żydowskiej, datowane na w. III/IY albo na koniec VIII w. n.e. – oraz księga Zohar (Blask), której autorem był Mojżesz z Leonu (zm. 1305 r.). SELENE (gr. Selene) – w rei. greckiej córka tytana Hyperiona i – Tei, siostra Heliosa i Eos. Była boginią Księżyca. Często utożsamiano ją z Artemidą i Hekate. Jej kochankiem był bóg Pan oraz piękny pasterz Endymion, któremu urodziła 50 córek. Przedstawiano ją jako młodą i piękną kobietę poruszającą się po niebie na srebrnym rydwanie zaprzężonym w 2 białe konie.
SCATHACH
W mit. irlandzkiej, wieszczka, prorokini (faiłh), amazonka mieszkająca w Szkocji. Prowadziła szkołę walki dla wojowników, którą m.in. przeszedł Ferdia i – Cu Chulainn. Cu Chulainn otrzymał od niej gae bolga – śmiertelną włócznię. SEDNA (eskim. Siitna) – w mit. Eskimosów macierz ssaków morskich, zwana też Arnaruagssak („Starucha”) i Imap-inua („Matka Morza”). Była piękną dziewczyną odrzucającą wszystkich konkurentów. W końcu poślubił ją zimorodek lub mewa, oszukawszy ją wizją bogactwa. Zastawszy brudne igloo i łachmany, ubłagała ojca – Angutę, który zabrał ją do swej łodzi. Kiedy jednak krewni męża – ptaki morskie – zaatakowali kajak i sprowadzili burzę, ojciec wrzucił ją do wody. Gdy czepiała się burty, obciął jej po kolei palce, które zamieniły się w różne gatunki ssaków morskich. S., straciwszy oko i dłonie, zmieniona w potwora, osiadła na dnie morza, w krainie zmarłych Adliwum i została władczynią duchów i opiekunką morskich zwierząt. Złe uczynki ludzi osiadają jako brud i pasożyty w jej włosach. Szamani eskimoscy, aby ją przebłagać i wymóc zesłanie fok i wielorybów myśliwym, sprzątają jej siedzibę i rozczesują włosy S.
SATYROWIE
W rei. greckiej bóstwa leśne (lub polne) wchodzące w skład orszaku Dionizosa. Przedstawiano ich w postaci pół ludzi i pół zwierząt. Czas spędzali na piciu wina z Dionizosem, tańcach oraz pogoniach za – nimfami i menadami. Najbardziej znanym satyrem był Marsjasz, który wyzwał Apollona na pojedynek w grze na instrumentach muzycznych. Od IV w. p.n.e. wyobrażenia satyrów tracą charakter zwierzęcy, a ich wygląd upodabnia się do ludzkiego. SAULE (bałt. Saule – „Słońce”) – w rełigii Bałtów bogini Słońca i jego blasku. Wyobrażana jako „Słoneczna Panna” – S. meita, albo „Matka Słońce” – S. mate. Tarcza Słońca, przedstawiana jako obrączka lub wianek S„ została wykuta przez – Teljavelisa i zawieszona na nieboskłonie, aby rozświetlała mroki. S„ aby obmyć się z kurzu wędrówki, schodząc z nieba, wstępuje wieczorem do łaźni, w której palą Dieva deli, uznane za rumaki jej rydwanu. Kapiąca z niej rano woda to rosa i zorza. Potem S. płynie łódką przez wody oceanu kosmicznego, by ogrzewać dusze zmarłych, i dociera na wyspę w jego centrum, gdzie wygrzewa się wąż Żaltis, jej ukochany. Kiedyś została porwana przez Menessa, gdy w noc świętojańską zbierała zioła miłości. Auseklis odnalazł ją, jednak Meness nie chciał jej wydać, dlatego rozgniewany Perkunas przeciął go na pół. W innej wersji Meness poślubił S. na początku wiosny, ale ta wstawała wcześnie i nie mogli się spotykać. Porzucił ją więc dla Auszry. Mit o wykuciu i uwięzieniu S. wzmiankowany jest przez Hieronima z Pragi.
SATANA, Szatana
Księżniczki Alanów) – bohaterka osetyńskich Opowieści o Nartach, znana też Adygej- com i Abchazom (Kaukaz). Córka boginki wodnej Dzerassy zapłodnionej pośmiertnie przez gromowładnego Uastyrdżiego. Uryzmag znalazł ją w grobowcu matki i wychował. Dojrzała bardzo szybko i zapragnęła na męża Uryzmaga. Mimo że odmówił, podstępem zajęła miejsce jego żony i została matką wszystkich Nartów. Dzięki cudownemu zwierciadłu wiedziała o wszystkim, co się dzieje na świecie. Była wcieleniem kobiecej pomysłowości i mądrości, zarazem posiadała olbrzymią siłę fizyczną: ubrana w zbroję walczyła jak mężczyzna, pięścią zabijała byka. Dzięki jej sprytowi wielokrotnie ratowano Uryzmaga. Znała się na trujących ziołach, ona też wynalazła fermentację piwną. Jej uroda przyczyniła się do narodzin – Sosłana. Wg jednej z wersji, zmarła, przekazując mu swego ducha. SATIS (eg. Stit) – egipska bogini z kręgu Chnuma na wyspie Elefantynie, przedstawiana jako biała kobieta z rogami antylopy. Identyfikowana z Izydą.
