Kategoria: Jak rysować potwory
SARPANITNUM
W mit. babilońskiej bogini miasta Babilonu, małżonka boga Marduka, matka boga Nabu. Pod imieniem Erua była opiekunką brzemienności i porodów. W etymologii ludowej (Zerbanitum – „Stwórczym Nasienia”) utożsamiano ją z boginią rodzicielką Aruru.
SARUTAHIKO, Sarutabiko, Sadabiko, Ótsuchi-no kami – shin- toistyczne bóstwo falliczne, „bóstwo ziemskie”, małżonek bogini Amenouzume, który stał na jednym z rozdroży nieba, oczekując na wyprawę – Ninigiego. S. przedstawiany jest w ikonografii jako bóg
czerwonej twarzy i niesamowicie długim nosie. Występuje też jako kamienny posąg falliczny lub jako mężczyzna w parze bóstw -+ doso- jin. S. czczony jest często obok głównego bóstwa w świątyniach Inari. Jako główne bóstwo czczony jest w Sarutahiko-jinja w Ise
w Tsubaki-taisha w Suzuka (prefektura Mie). SASIN – w mit. koreańskiej strażnicy 4 stron świata: seledynowy smok (wsch.), biały tygrys (zach.), czarny żółw lub wężo-żółw (pn.) i czerwony feniks (pd.).
SARKANY
Główny bohater negatywny węgierskich opowieści mitologicznych. Wcielenie zła, tyranii, ciemności, nocy, gwałtownych zjawisk atmosferycznych. S. łączy w sobie cechy smoków zach. i wsch. mitologii. Podobnie jak w Europie, jest najczęściej jaszczurem (bestią siedmiogłową) i ma skłonności do porywania królewien. Podobnie do irańskiego – Adżi Dahaki, jest symbolem śmierci w przyrodzie. I tak jak w Chinach, jest władcą chmur, deszczów, burz i piorunów. Jego plastyczność i łatwe zmienianie postaci (wielki jaszczur, wąż, olbrzym, chmura, olbrzymi drapieżny ptak, mgła) jest również dalekowschodnia. Oryginalną ugrofińską cechą smoka jest jego panowanie nad górami i kojarzenie skał i nierówności terenu ze złem. Smok jest też wielkim czarnym magiem. Jego sprzymierzeńcami są dwie demoniczne postacie żeńskie: Jędza Wichrów (-+ Szelboszorka) i Jędza Grot, oraz całe zastępy diabłów. Węgrzy widzą w nim także symbol wszystkich realnych wrogów, a także wewnętrznych wad i błędów, z którymi należy nieustannie i nieustępliwie walczyć. Występuje też pod innymi imionami: Szórny („Potwór”), Kigyó („Wąż”), Órias („Olbrzym”), Villamur („Władca Piorunów”), Hegyekur („Władca Gór”).
SARAMAMA
w mit. inkaskiej bogini kukurydzy, jedno z wąsko wyspecjalizowanych bóstw roślinnych (por. Cocamama). SARAPIS (eg. Ozyrys-Apis) – synkretyczne bóstwo Egipcjan i Greków, łączące w sobie cechy: Ozyrysa, – Ra , – Zeusa, Heliosa, Asklepiosa i Plutona, wprowadzone przez Ptolemeuszy w okresie hellenistycznym. Główny kult w Aleksandrii i Memfis. SARASWATI (sanskr. Sarasvati) – piękna indyjska bogini nauki, sztuki i filozofii, żona Brahmy. Jest szczególnie związana z pismem oraz mową, którą rozumie się w Indiach zarówno jako zwykły środek komunikacji, jak też „słowa kreacji”: Logos. W okresie wedyjskim S. była bóstwem rzeki o tym imieniu, opiekunką ludzi i ich dobytku. SARGON I WIELKI (akad. szarru – „król”, ken – „prawowity”) twórca państwa semickiego ze stolicą w Agade, jednoczącego całą Mezopotamię, założyciel dynastii staroakadyjskiej (ok. 2340-2220 r. p.n.e.). Przybrał tytuł „król czterech stron świata” dla odróżnienia się od sumeryjskich królów miast-państw. Przypisywał sobie godność boską, stawiając przed swym imieniem ideogram dingir (sumer., akad. ił. – „bóg”). Wg legendy, matką S. była kapłanka, która po kryjomu musiała go umieścić w trzcinowym koszyku i puścić na rzekę Eufrat. Wyłowił go ogrodnik imieniem Akki. S. stał się ulubieńcem bogini Isztar, która wyniosła go na tron. Legenda ta uzasadnia objęcie władzy przez nową dynastię drogą uzurpacji.
SANDZU
w mit. Kafirów patronka spichlerzy z pszenicą i naczyń z topionym masłem. Opiekunka dziewcząt i chłopców. Przedstawiano ją w postaci kozy lub kobiety z obnażonymi piersiami. Poświęcano jej chleb, masło i krwawe ofiary z kóz, których krwią skrapiano jej posąg. Ku jej czci tańczono przy wtórze fletów i bębna. SANSIN – w mit. koreańskiej bóstwo gór przedstawiane zwykle w postaci starca, któremu towarzyszy tygrys będący jego wysłannikiem lub wcieleniem. Podlega mu wszystko, co znajduje się na powierzchni gór, w ich pobliżu lub wnętrzu. Modlą się do niego zwłaszcza kobiety pragnące urodzić syna. Zob. też – Samsong i Horangi. SANTA – w mit. luwijskiej bóstwo zapisywane ideogramem babilońskiego – Marduka. Najprawdopodobniej w swoich funkcjach bliski był bogowi-burzy. Pod imieniem Sandas lub Sandon utożsamiano go z Heraklesem. SAOSZJANT (aw. „Ten, Który Przyniesie Dobrodziejstwo”) w mit. perskiej przyszły zbawiciel ludzkości. Towarzyszy mu boska moc chwarena. S. ma być trzech. Pierwszy, Uchszjat-ereta („Umacniający Sprawiedliwość”), miał pojawić się w 1000 lat po śmierci Zaratusztry, drugi, Uchszjane-mah, pojawił się 1000 lat później. Ostatni, Astwat-ereta, zostanie zrodzony pod koniec czasu z dziewicy, która wykąpie się w mitycznym jeziorze Kasaoja. W jego głębinach w sposób cudowny przechowywane jest nasienie Zaratusztry. Astwat- -ereta rozpocznie Fraszo-kereti – czyli dzieło Odkupienia i Zmartwychwstania poprzedzone Sądem Ostatecznym.
