Kategoria: Jak rysować potwory
ROD I RODZANICE
W mit. słowiańskiej zwane też rożanice, narecznice – „określające”, albo sudjenice – „wieszczące”, to 3 istoty wcielające ideę losu, znane u innych ludów indoeuropejskich (- mojry, parki, Norny, Brigit, Łajma). Wspomniane w Stówie św. Grzegorza o bałwochwalstwie odwiedzają domy z noworodkami i, stojąc nad kołyską, określają ich los i zapisują w postaci znamienia na czole. Dają dziecku szczęśliwe lub nieszczęśliwe życie. Tego, co powiedzą, nikt nie jest w stanie zmienić. Mieszkają na końcu świata, w pałacu Słońca. Przybywają też na postrzyżyny, wtedy należy poczęstować je kaszą, chlebem, serem i miodem i ofiarować włosy. Towarzyszy im Rod (Sud, Usud itp.), personifikacja idei pokrewieństwa rodowego, który zsyła dzieci, ciskając na ziemię grudki ziemi zawierające zarodki. Rodzanice utożsamiano z samowiłami (- wiły), a Roda z Dolą. ROSMERTA – w mit. galijskiej jedna z hipostaz Epony, przedstawiana z rogiem obfitości. Była towarzyszką Smertulłosa. Teonim wywodzi się z celt. smer – „przypominać, przewidywać”, ale też może mieć związek z polskim wyrazem „śmierć”. ROTA – w mit. lapońskiej bóg chorób i śmierci, znany także jako Rusta lub Mublen, władca ponurych zaświatów nazywanych Rutaimo, gdzie przebywali zmarli z powodu zarazy. Wyobrażano go sobie w postaci jeźdźca odzianego w niebieskie szaty, podobnie jak Germanie pn. przedstawiali – Odyna.
RIG (sisl. Rigr)
W mit. Germanów pn. imię Heimdalla, pod którym przebywał w świecie ludzi, płodząc z 3 kobietami praprzodków 3 stanów: Thraela, Karla i Jarla. Ostatniego z nich uznał za syna i dał mu swoje imię. Żona Jarla, Erna, urodziła 12 chłopców, od których wzięły początek rody wojowników. RIND (sisl. Rindr) – w mit. Germanów pn. piękna księżniczka, która trzykrotnie odtrąciła Odyna starającego się o jej względy pod postacią starego wodza, zdolnego złotnika i młodego wojownika. Wreszcie Odyn sprowadził na nią chorobę, sam zaś wcielił się w starą znachorkę. Uzdrowiwszy R., przybrał swą właściwą postać i posiadł dumną dziewczynę, która następnie urodziła mu syna, Walego RONGO, Lono – jeden z czterech wielkich bogów Polinezji, związany zwłaszcza z deszczem i uprawą roli, krasomówstwem (Tua- motu), sztuką uzdrawiania (Tahiti) bądź wodami. Tęcza jest jego symbolem i wcieleniem. Po jej łuku zstąpić miał na ziemię, by poślubić hawajską boginię Laka i odtańczyć po raz pierwszy taniec hula. R. przedstawiany jest zwykle w opozycji wobec boga wojny Tu, jest bowiem nastawiony pokojowo i w czasie konfliktu między braćmi schronił się do łona swej kosmicznej matki Papy. W wersji z Mangai przeciwstawiany jest bogu Tangaroa, któremu uwiódł żonę. Po walce rozdzielili między siebie wszystkie rośliny i zwierzęta. Tangaroa odpłynął, a R. pozostał jako bóg opiekuńczy Mangai i pan wojny.
RHIANNON
W mit. walijskiej pani świata podziemnego, żona Pwylla, matka Pryderi. Jej imię mogło oznaczać „Wielką, Boską Królową” (Rigantona). Czasami identyfikuje się ją z Eponą, ponieważ jest również przedstawiona na „najszybszym rumaku”. RIANGOMBE (ruanda Ryangombe – „Zjadacz Wołu”) – heros z Rwandy (Afryka), bohater epiki dynastycznej. Syn Babingi, władcy okrutnych duchów imandwa, i Niawirezi, wcielenia lwiej mocy. Zaraz po narodzeniu zjadł całego wołu i zyskał sobie tym samym imię R. Kiedy po śmierci ojca próbował przejąć władzę nad duchami, został pokonany przez Mpumutimuczini i musiał pójść na wygnanie. Zmierzył się z nim po raz drugi w grze hazardowej, zwyciężył dzięki podpowiedzi swego syna Binego – on też zabił w końcu oponenta. Mimo ostrzeżeń matki, która miała wieszczy sen, R. udał się na polowanie. Spotkał dziewczynę, która zmieniła się w bawołu i przebiła go rogiem. Binego pomścił jego śmierć. R. zamieszkał w krainie zmarłych w kraterze wygasłego wulkanu Karisimbi. Tam przybywają duchy tych, którzy poddali się rytuałom inicjacji myśliwskiej kuband- wa, wynalezionych przez R. przed śmiercią. R. objawia się czasami władcom Rwandy, udzielając im rad, pochodzą oni bowiem od Rugan- zu, syna Binego. Zmaga się też z mieszkańcem sąsiedniego wulkanu Niragongo.
REA SYLWIA
W mit. rzymskiej córka króla Alba Longi, Numitora (lub Eneasza). Brat Numitora, Amulius, pozbawił go tronu, a R. S. przeznaczył na westalkę. W ten sposób chciał zapewnić panowanie swoim dzieciom. Jednak za sprawą boga Marsa zaszła ona w ciążę i urodziła Romulusa i Remusa. Wówczas z rozkazu Amuliusa została zabita. Wg innej wersji została uwięziona, a następnie uwolniona przez synów. Jeszcze inna wersja podaje, iż – skazana na śmierć – rzuciła się do Tybru, gdzie bóg rzeki ją uratował i poślubił. RGIEŁ I SIEM, Siemargł (słow. Semarbgl, od sjemja – „rodzina”, i ret – „żyto” lub od iran. Simurg) – domniemane bóstwa bądź bóstwo wschodniosłowiańskie opiekujące się życiem rodzinnym i wegetacją, czczone, według Powieści dorocznej Nestora, w Kijowie za Włodzimierza. Interpretowane też jako Raróg, ptasiokształtny opiekun zagrody przed wężowymi demonami (por. Garuda, Simurg, Ptak Gromu). Wg innych wersji, duch roślinności ( Perepłut).
