Kategoria: Jak rysować potwory
UKKO(NEN)
W mit. fińskiej najwyższe bóstwo pełniące przede wszystkim funkcję boga burzy i deszczu, małżonek – Rauni. U. darzył urodzajem, ale też pomagał położnicom, otwierając ich łona, tak jak otwierał niebo, by mógł spaść deszcz. Jego święto, mające charakter agrarny, obchodzono na wiosnę, składając ofiary w specjalnych kobiałkach z brzozowej kory i spożywając dużą ilość alkoholu.
UKU – w mit. estońskiej najwyższy bóg, odpowiednik fińskiego Ukko, czczony także pod innymi imionami. ULGEN (tur. Bai Ulgen – prawdopodobnie „Bardzo Wielki”, „Wyniosły”) – niebiańska najwyższa istota Turków ałtajskich, stwórca świata, odpowiadający turecko-mongolskiemu Tengri. Razem ze swoim oponentem Erlikiem stworzył człowieka i urządził świat, wprawiając niebo w ruch. Po zepchnięciu Erlika do podziemi wstąpił do najwyższego nieba, gdzie zasiada na złotym tronie (górze kosmicznej Ałtyn Tu) i przyjmuje największych szamanów korzystających z pomocy jego 9 dziewiczych córek. Nadal pomaga ludziom i opiekuje się nimi, posyła na ziemię swoich posłańców. On daje płodność ludziom i bydłu, obfite zbiory, włada piorunami. Spotyka się z Erlikiem na granicy światów, by ustalić losy każdego człowieka. Ma postać siwobrodego starca, jego 7 synów stało się opiekunami rodów ałtajskich.
UBELLURI
Hurycki odpowiednik greckiego Atlasa. W teogonii hurycko-hetyckiej gigant wyłaniający się do połowy z morza dźwigający, na swych barkach niebo i ziemię. Na jego ramieniu umieszczony został Ullikummi. UBOZĘTA (słow. ubożę – „dawca bogactw” lub „ubogi”) – zachod- niosłowiańskie duchy domowe, opiekujące się gospodarstwem, odpowiadające wschodniosłowiańskim domowym. Zostawia się im resztki obiadu w Wielki Czwartek, przychodzą nocą, by zjeść kaszę z misek. Prawdopodobnie u. pochodzą od duchów zmarłych przodków (- dziady). W późniejszej demonologii utożsamiane ze skrzatami ( krasnoludki). UBUSUNAGAMI, ubusuna-no kami – shintoistyczne bóstwa opiekuńcze danego miejsca urodzenia („bóstwa lokalne”). W Japonii istnieje zwyczaj zabierania niemowląt do świątyni danego bóstwa opiekuńczego, w wierze, iż bóstwo to zapewni dziecku opiekę przez całe życie. Japończycy, którzy przeprowadzili się, powracają jednak w miejsca rodzinne na czas świąt, aby regularnie uczestniczyć w festiwalach lokalnych, urządzanych na cześć u. UJIGAMI – shintoistyczne bóstwa związane z kultem przodków, bóstwa opiekuńcze danego klanu lub rodu („bóstwa- rodowe”). Od średniowiecza u. uważane były również za bóstwa opiekuńcze danej prowincji, wioski lub miasta. Osoby urodzone i mieszkające w miejscu, któremu patronuje bóstwo (np. członkowie klanu), zwane są ujiko.
TYRRENOS
Heros italski, eponim Tyrrenów, czyli Etrusków (stąd Morze Tyrreńskie). Pochodził z Lydii w Azji Mniejszej. Po zdobyciu Troi przez Greków lub podczas klęski głodu, wraz ze swym bratem -+ Tarchomem, wyruszył na poszukiwanie nowej ojczyzny. Osiedlił się w środkowej Italii i dał początek ludowi Tyrrenów. TYTANI (gr. titanes) – w rei. greckiej synowie Uranosa i Gai. Było ich sześciu braci: Okeanos, Kojos, Hyperion, Krios, – Japetos Kronos. Mieli 6 sióstr (tytanid: – Teję, – Reę, -+ Temidę, Mnemozynę, Fojbe i Tethys), które poślubili i które urodziły wielką liczbę rozmaitych bóstw. Najmłodszym z tytanów był Kronos, który pokonał Uranosa i zajął jego miejsce na boskim tronie. Przeciw niemu popierającym go tytanom wystąpił z kolei jego najmłodszy syn, Zeus. Walka ta (tytanomachia) zakończyła się zwycięstwem Zeusa strąceniem tytanów do Tartaru. TZITZIMIME – w rei. azteckiej demony przebywające w najniższym niebie. Wierzono, że gdy nadejdzie koniec świata spowodowany wielkim trzęsjeniem ziemi, będą pożerać ludzi. Na razie straszyły tylko, obniżając czasem swój lot. Niekiedy uważano je za boginie krążące z piorunami i błyskawicami wokół – Huitzilopochtliego, stąd przypuszcza się, że były uosobieniem „spadających gwiazd”. Wg jednej wersji mitu o odkryciu pulque, napoju z agawy, t. przebywały w niebie wraz z Mayahuel, która później zamieniła się w maguey, agawę. Przedstawiano je w postaci szkieletów z ozdobami z ludzkich serc na pozbawionych ciała szyjach i nagich czaszkach.
TURAN
Ważne bóstwo etruskie. Była boginią miłości, płodnościowych sił przyrody i szafarką wszelkiej pomyślności. Opiekowała się władzą królewską. Na rysunkach zdobiących zwierciadła przedstawiano ją w scenach mitologicznych związanych z – Afrodytą. Najwcześniejsza dedykacja wotywna dla T. w greckiej świątyni etruskiego portu Gravisca pochodzi z IV-III w. p.n.e. Być może, T. nie jest imieniem bogini, lecz jej epitetem, a imię znali tylko wtajemniczeni. Przedstawiano ją ze skrzydłami, gołębiem w ręce i w towarzystwie panter. Jej atrybutami były gołąb i łabędź. T. utożsamiano z grecką Afrodytą i rzymską Wenus. TURMS – bóg etruski najprawdopodobniej związany z mocami podziemnymi. Być może, jego drugie imię brzmi Hermu, gdyż funkcje, atrybuty i wygląd T. są takie same jak Hermesa. Posiadał specjalne kolegium kapłańskie, zajmujące się jego kultem jako przewodnika dusz. Był też opiekunem handlu. Czczono go w Arretium.
TURSAS, Turso – w mit. fińskiej olbrzym, potwór morski, przywoływany w zaklęciach przeciwko zastrzałom. TURUL – mityczny praojciec narodu węgierskiego – święty ptak totemowy lub postać najwyższego Boga ( Isten). Ma cechy orła kruka. Jest mistycznym ojcem Attyli i Almosa. TWASZTWAR (sanskr. Tvastri) – indyjski demiurg, sławiony w Wedach boski rzemieślnik, odpowiednik Hefajstosa, w Puranach identyfikowany nieraz z Pradżapatim i Wiśwakarmanem. Jest tym, który nadał formę światu, a także dawcą długiego życia, powodzenia i bogactwa.
