Kategoria: Jak rysować potwory
TUNDERKIRALYNÓ
Centralna postać mit. węgierskiej odziedziczona po najstarszej warstwie paleoazjatyc- kiej. Pierwotnie bogini światła i życia, mocy życiowej promieni słonecznych i późnopaleolityczna Pani Zwierząt ( Potnia Theron). W opowieściach o drzewie sięgającym nieba T. jest królową rajskiego kraju nimf – tunderek. Zakochuje się w ziemskim śmiałku ( Janczi), którego poślubia. Przez niefrasobliwość męża dostaje się w moc swego śmiertelnego wroga – władcy gór, burz i zimy Sarkany. Po ciężkiej walce i wielu próbach zostaje wyzwolona przez męża, co powoduje odrodzenie życia na ziemi. T. jest nieufna w stosunku do ludzi i nie lubi śmiałków, którzy wdzierają się nieproszeni do jej krainy. W postaci T. odnajdujemy wiele wątków euroazjatyckich: kradzież świateł niebiańskich, porwanie bogini wegetacji itp. T. przypomina zarówno japońską Amaterasu, jak i chińską Wielką Władczynię Zachodu ( Si Wang Mu). Królowa Nimf ma także wiele innych odpowiedników azjatyckich i europejskich. Szczególnie dużo odmian tej postaci występuje u Finów. W mit. węgierskiej występuje także pod innymi imionami: Tunde („Marzenie”, „Pragnienie”), Tunderhelgy („Władczyni Nimf”), Tunderassony („Pani Nimf”), Tunderfeny („Światło Nimf”).
TUATHA DE DANANN
W mit. irlandzkiej rasa z Tamtego Świata, posiadająca cechy boskie, jej członkowie byli biegli w magii i rzemiosłach. Przybyli do Irlandii zza morza, prowadzeni przez swych druidów w magicznej mgle. Przywieźli ze sobą 4 talizmany: kamień Fal, który krzykiem oznajmiał, gdy zasiadł na nim prawowity król; włócznię Luga, która zapewniała zwycięstwo; miecz Nuadu, przed którym nikt nie umknął, oraz kocioł Dagdy, od którego nikt nie odszedł nieusatysfakcjonowany. W pierwszej bitwie pod Moytura T. D. D. pokonali Fir Bolg, a w drugiej bitwie pod Moytura zwyciężyli – Fomóiri (Lebor Gabala Erenn – „Księga Najazdów”). TUDAWA (kiriwina Tudava) – na Triobriandach (Melanezja) główny heros kulturowy z klanu Lukuba, bohater niezliczonych mitów. Wyłonił się z centralnego otworu na wyspie Kiriwina jako pierwszy człowiek; tym, którzy szli za nim, przydzielał totem. Stworzył pozostałe wyspy archipelagu. Przekazał przodkom zasady uprawy ogrodów oraz wtajemniczył ich w zaklęcia magiczne, przekazał im też tabu żywieniowe, każąc wyrzucić z pieców gady i szczury. Po rozdzieleniu roślin jadalnych między archipelagami pożeglował na wschód i zaginął na morzu; wg późniejszych wersji, odszedł do kraju białych.
TSUKIYOMI (jap. „Ten, Który Dogląda Czcigodnego Czyśćca”)
Shintoistyczny bóg Księżyca, brat bogini – Amaterasu i boga Susanoo, zrodzony przy przemywaniu prawego oka Izanagiego po ucieczce z Yomotsukuni (lub Yominokuni – „Krainy Zmarłych”). T. otrzymał w darze krainę Unabara (przez niektórych badaczy shin- toistów uważana za Koreę, przez innych – za wyspy Ryukyu). Shintai (przedmiot, przez który przejawia się bóstwo i który je symbolizuje) boga Księżyca to lustro. Wg Nihongi, T. wysłany został przez Amaterasu na ziemię, aby służył bogini żywności Toyouke. Toyouke, chcąc ugościć boga Księżyca, wypluła na jego cześć ugotowany ryż, ryby i inne morskie stworzenia. T. nie docenił jednak gościnności bogini i ze złości za to, co zrobiła, zabił Toyouke mieczem. Bogini Amaterasu postanowiła wtedy odsunąć się na zawsze od brata, „i dlatego księżyc i słońce nie spotykają się na niebie”. Natomiast wg Kojiki, boginię żywności Ogetsuhime (utożsamianą z Toyouke) zabił w podobnych okolicznościach Susanoo. TU, Ku (polin. „Wyprostowany”, „Stojący”) – bóg zaliczany do wielkiej czwórki bogów wschodniopolinezyjskich ( atua). Maorysi uważali go za boga wojny, wynalazcę sideł, sieci i kijów-kopaczek do uprawy ziemi. W mitach kosmogonicznych nadaje kształt postaci pierwszego człowieka ( Tiki), ukształtował też powierzchnię ziemi z materiału dostarczonego przez – Tangaroę. Jako bogu wojny składano mu ofiary z ludzi. T. ukazywany był w postaci dzielnego wojownika z krainy zmarłych, który nauczył ludzi sztuk walki. Był także wytrawnym rzemieślnikiem. Na Hawajach łączył w sobie wyobrażenia dobrych żniw, połowów ryb, pomyślnych wyników i pokoleniowej ciągłości.
TRYGŁAW
Bóg Słowian połabskich, prawdopodobnie o solarnym charakterze, czczony w Szczecinie, Brennie i na Wolinie. Przez Wieletów uważany za boga wojny obdarzonego czarnym wróżebnym koniem, mającego władzę nad sztormami. Opisany w Żywocie Ottona z Bambergu Ebona. Przedstawiany pod postacią zdobionego srebrem i złotem trzygłowego posągu, symbolu władzy nad 3 światami: niebem, ziemią i podziemiami. Oczy miał zasłonięte złotą zasłoną, by nie widzieć grzechów ludzi. Do jego centralnej roli w strukturze kosmicznej prawdopodobnie nawiązuje pojęcie góry T. – osi kosmicznej wyłonionej z wód chaosu. Wg niektórych interpretacji, potrójność T. jest trawestacją wizerunków Trójcy Sw. TRYTON (gr. Triton) – w rei. greckiej syn – Posejdona i Am- fitryty. Był jednym z morskich bogów (obok Nereusa i Forkysa). Grą na muszli podnosił lub uspokajał fale morskie. Wziął udział w wyprawie Argonautów. Przedstawiano go jako pół człowieka i pół rybę. Imię T. stosowano też w liczbie mnogiej na oznaczenie istot stanowiących orszak Posejdona.
TSUI-GOAB (nama „Zranione Kolano”) – w rei. Hotentotów (Afryka) stwórca kosmosu i bóg deszczu, utożsamiany z – Heitsi Ebib. Określenie T.-G. zdobył po walce ze swym kosmicznym adwersarzem Gaunabem. Gaunab zawładnął wodami i wysysał życie z ludzi. T.-G. wyruszył przeciw niemu. Początkowo zwyciężał Gaunab, jednak po każdej porażce T.-G. był coraz silniejszy, aż w końcu zabił wroga uderzeniem w ucho. Umierając Gaunab zranił boga w kolano. Z krwi narodzili się przodkowie Hotentotów, część zabarwiła na czerwono niebo na wschodzie. Odtąd T.-G. kuleje i jest ściśle związany z mocami ziemi. Walka T.-G. z Gaunabem powtarza się co roku przed porą deszczową, a jego zwycięstwo wyzwala deszcz. T.-G. umiera, po czym odradza się na nowo, kamienne kurhany w kraju Hotentotów to jego liczne grobowce.
