Elohim

Jest to określenie, które często używane jest w Starym Testamencie (oraz w innych źródłach, na przykład dla określenia muzułmańskiego Allaha jako Elah) w znaczeniu „Pan”. Użycie takie jest błędem, ponieważ Elohim to rzeczownik w liczbie mnogiej, który znaczy „Świetliści”. O tym, iż jest to rzeczownik liczby mnogiej świadczy na przykład fragment z Księgi Rodzaju 1,26: „A wreszcie rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam”. Dalej widać to również w Księdze Rodzaju 6,2: „Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne […]”. Określenie „synowie boga” to w dosłownym tłumaczeniu „synowie bogów”, które pochodzi od ben ha-elohim, czyli „synowie świetlistych”. Sumeryjskie EL znaczy po prostu „jasny” lub „świetlisty”, staroirlandz- kie Aillil znaczy „świetlisty”, również w języku starokomwalijskim EL znaczy „świetlisty”, Elf znaczy „świetlisty”, a zatem Elves to potężne bądź tajemnicze anielskie stworzenia. Inkaskie Ilia znaczy „świetlisty” lub „świecić”, babilońskie Ellu też znaczy „świecić”. Jest to zaledwie kilka pochodzących z różnych języków określeń, które wywodzą się z tego samego sumeryjskiego źródła. Baal, bóstwo często nazywane w Biblii „Panem”, w Starym Testamencie postrzegane jest również jako świetlisty i nazywane jest Właścicielem. W owym czasie istniało wielu „Właścicieli”, albo świetlistych.

Cześć, mam na imię Patryk i z zawodu jestem architektem. Jeśli marzysz o tym, by ktoś pokierował Cię jak zacząć przygodę ze sztuką, to dobrze trafiłeś! Zapraszam Cię do lektury moich wpisów!