„Tarcza”, sang. Scyld) – w mit. północno- germańskiej król, potomek Odyna. Jako małe dziecko przybił samotnie w łodzi wypełnionej skarbami do wybrzeży Gotlandii. Dzięki małżeństwu z Gefjon został władcą tego kraju, nazwanego później Danią, i dał początek dynastii Skjóldungów. Potomkiem S. miał być m.in. – Frodi. SKYTES – wedle jednej z wersji (odnotowanego przez Herodota, IV, 8-10) zgrecyzowanego mitu wyjaśniającego pochodzenie i genezę Scytów, S. był najmłodszym (z trzech) synem Heraklesa i „wężowej dziewicy” Echidny. Herakles przed odejściem poinstruował Echid- nę, co mają zrobić ich dzieci, gdy dorosną. Chodziło o napięcie łuku i zapięcie pasa. Poprawnie zadanie wykonał tylko S„ zatem on właśnie pozostał w kraju i od niego wywodzą się królowie Scytów. SLEIPNIR – w mit. Germanów pn. niedościgniony, ośmionogi koń Odyna, poruszający się z równą swobodą na ziemi, jak i w powietrzu czy podziemiu. Jego ojcem był ogier Swadilfari, który pomagał stawiać mury Asgardu, siedziby asów, a matką – Loki pod postacią klaczy. Zwykle na S. jeździł Odyn, ale czasem dosiadali go i inni bogowie (zob. Hermod). SMERTULLOS – w mit. galijskiej bóg śmierci i płodności, towarzysz -+ Rosmerty. Wyobrażany z maczugą, która służyła mu do walki z wężami (płaskorzeźba z Reims, Francja).

Należy odczytywać jako „Nasz [Bóg] Sjus”) – starohetycki niebiański bóg-burzy i opiekun miasta Kanesz (Nesa), pełniący zapewne także funkcje boga-Słońca, o czym świadczy fakt, iż jego imię zapisywano ideogramem boga-Słońce. SKADI (sisl. Skadhi) – w mit. Germanów pn. córka Thjaziego. Przybywszy do Asgardu, siedziby asów, z zamiarem pomszczenia śmierci ojca, przystała na ugodę pod warunkiem, że bogowie ją rozśmieszą (co udało się Lokiemu) i pozwolą samej wybrać męża spośród mieszkańców niebiańskiego grodu. Asowie zastrzegli sobie, że dokonując wyboru, będzie mogła widzieć tylko nagie stopy kandydatów, S. wybrała więc właściciela najpiękniejszych stóp, sądząc, że to Baldr, i w ten sposób została żoną Njorda. Małżonkowie rzadko przebywali razem, ponieważ ona czuła się dobrze tylko w dzikich górach, on zaś na wybrzeżu. Mimo pojednania w Asgardzie S. nigdy nie zapomniała Lokiemu jego udziału w zabójstwie Thjaziego i gdy Loki został spętany przez bogów za swe niecne uczynki, wyznaczyła mu dodatkową, szczególnie dotkliwą karę, którą starała się złagodzić dobra i wierna Sigyn. SKIRNIR (sisl. „Lśniący”) – w mit. Germanów pn. służący, przyjaciel i swat Freya, będący prawdopodobnie hipostazą tego boga.

Parwati, chciała zwrócić na siebie uwagę pogrążonego w medytacji męża i wraz z boginią wiosny Wasantą i bogiem miłości Kamą weszli na górę Kajlasia, gdzie medytował. Kama wypuścił strzałę miłości z kwietnego łuku i ta ugodziła S. Wtedy bóg obudził się z medytacyjnego transu i niezadowolony spojrzał na Kamę swym trzecim okiem, a to spopieliło boga miłości, który od tego czasu jest bezcielesny. Parwati zrozumiała, że prawdziwą miłość męża może pozyskać jedynie poprzez zjednoczenie z nim w medytacji. Spopielił spojrzeniem trzeciego oka głowę własnego syna Ganesi, kiedy ten przeszkodził mu w medytacji. Według Bhagawata Pitrany, upokorzony przez swego teścia, Dakszę, i zrozpaczony dobrowolną śmiercią swej żony Umy stworzył magicznie olbrzyma, który zabił winowajcę. Wskrzeszony Daksza otrzymał głowę barana, i oddał wraz z innymi bogami cześć S., Uma zaś odrodziła się jako Parwati. Jeden z mitów mówi, że kiedy bogowie ubijali mleczny ocean, by wydobyć z niego rzeczy utracone podczas potopu, pojawiła się trucizna zagrażająca światu i wówczas S. ją wypił i zneutralizował w swym ciele, które od tego czasu przybrało siny kolor. Symbolizuje to jego dwoisty charakter, zawierający w sobie dobro i zło, co jest cechą postaci uosabiających absolut.

Indyjski bóg w okresie wedyjskim znany jako Rudra, przywódca bogów burzy. Pośród wielu wyobrażeń S. przedstawiany jest zwykle jako „Pan Tańca”, jako medytujący jogin, ubrany w skórę słonia i tygrysa, opleciony wężami symbolizującymi władzę nad czasem. Jego bronią jest trójząb, jeździ na byku Nandi. W późniejszym okresie jeden z 3 najważniejszych, obok Brahmy i -+ Wisznu, bogów indyjskich. Jeżeli występuje wraz z nimi w trójcy (trimurti), to jego funkcją jest niszczenie świata. Jeżeli czczony jest jako bóg uniwersalny i absolutny, bogowie ci stają się jego aspektami. Nazywany jest Mahadewą – „Wielkim Bogiem”, Bhairawą – „Strasznym”, a także Pasiupatim – „Panem Zwierząt”. Jego kosmiczny taniec (tanclawa) na górze Kajlasia tworzy i niszczy światy, jest też Ma- hakalą – „Wielkim Czasem” Jeden z mitów mówi, że Brahma i Wisznu spierali się, który z nich jest twórcą świata, i wówczas pojawił się S. w formie ognistego słupa, którego końców nie mogli dosięgnąć, uznali więc jego prymat. Wg innej legendy, żony S. i Wisznu sprzeczały się, który z ich mężów jest potężniejszy. Wówczas pojawił się Wisznu i, wszedłszy w ciało S., pokazał, że stanowią oni jedność. S. znany też jako Mahajogin – „Wielki Jogin”, pogrążony w medytacji utrzymującej w istnieniu wszechświat, jest opiekunem wszystkich ascetów.