Bohater egipskiej opowieści demotycznej Setme II. Jeden z cherej hebet. Wcielenie zmarłego przed 1500 laty wielkiego maga Hora, syna Penesze. Przychodzi na świat w domu Chaemwese, zrodzony z jego żony, Mehusze, wskutek cudownego poczęcia. Jako 5-letni chłopiec przenosi zaklęciami swego ziemskiego ojca – Chaemwese – do Krainy Zachodniej, gdzie pokazuje mu działanie Sądu Ozyrysa i jego niezłomną sprawiedliwość (powodem tej wizyty jest błędny sąd ojca, iż w zaświatach ubogim będzie się powodziło gorzej niż bogaczom). Jako 12-letni chłopiec przewyższa mądrością wszystkich cherej hebet w świątyni Ptaha. Gdy z dalekiej Nubii przybywa zły czarownik – zmartwychwstały po 1500 latach – Hor, syn Świni, aby czarami zniszczyć Egipt, S. przeciwstawia mu swoje umiejętności: odczytuje zapieczętowane pismo, w którym opisane są zmagania sprzed 1500 lat, a następnie otacza go magicznym ogniem i obraca w popiół. Po spełnieniu swej misji S. na oczach króla i całego dworu rozpływa się w cień i odchodzi do swego boskiego ojca, Ozyrysa (imię Si-Usire znaczy właśnie „syn Ozyrysa”).

W mit. perskiej ptak nieśmiertelności. Siedzi na drzewie życia i strząsa do wody nasiona. Stworzony jako pierwszy spośród ptaków, lecz „nie dla tego świata”, wcielenie wiedzy nadprzyrodzonej. Wychował w swoim gnieździe porzuconego przez ojca i skazanego na śmierć – Zała. SIN (bab., od staroakad. Suen, a to od sumer. Zuen) – babiloński bóg Księżyca, utożsamiony z sumeryjskim bogiem Nanną. Był synem Enlila i Ninlil, a ojcem boga Słońca – Szamasza i – Isztar, bogini planety Wenus. Symbolizował go róg księżyca i liczba 30. Ośrodkami jego kultu były miasta Ur i Charran. W mieście Aszur miał świątynię wspólną z swoim synem Szamaszem.
SITA (sanskr. Sita – „Bruzda Ziemi”) – małżonka królewicza Ramy, będącego wcieleniem indyjskiego boga Wisznu. Wyłoniła się z ziemi, kiedy jej ojciec, król i mędrzec Dżanaka, zaorywał rytualnie pole. Porwana przez demona – Rawanę na Cejlon. Po jej uwolnieniu Rama nie uwierzył, że dochowała mu wierności. Powróciła do ziemi, z której wzięła swój początek. W jej postaci zaznaczają się cechy wielu bogiń agrarnych znanych w innych kręgach kulturowych.

SIGYN – w mit. Germanów pn. żona Lokiego, uosobienie małżeńskich cnót, pierwotnie zapewne bogini o charakterze akwatycz- nym. Gdy Loki został spętany przez bogów, próbowała oszczędzić mu bólu, zbierając do naczynia jad żmii, którą nad głową Lokiego umieściła mściwa Skadi. Od czasu do czasu musiała jednak opróżnić naczynie i wtedy żrący jad padał na twarz Lokiego, który cierpiąc straszliwie, tak gwałtownie szarpał więzy, że powodował trzęsienie ziemi. SIJAWUSZ (aw. Syawarszana – „Czarny Samiec”) – syn króla Iranu – Kej Kausa i ojciec Kej Chosrowa; w jego pełnych wydarzeń, niezwykłych i tragicznych losach można się dopatrywać starego bóstwa odradzającej się przyrody. SILA, Pinga (eskim. Silagisortoą – „Ten, Który Czyni Pogodę”) – eskimoskie określenie kosmicznej siły życia, ucieleśnianej przez sklepienie nieba bądź bóstwo pogody i powietrza o nieokreślonej płci, zwane też Kaila – „Grzmot”, i Pinga – „Ta w Górze” – macierz reniferów. Przebywa wysoko między niebem i ziemią, skąd zsyła śnieżyce i huragany. Stworzył pierwszego zająca i pardwę, posyłając ich jako pokarm dla pierwszych ludzi. Dał im też ogień i potem Słońce, w końcu zaś kazał wykopać dziurę w ziemi, z której wyłoniły się renifery. Czasami S. uzdrawia ludzi, przekazując im cząstkę swej mocy. Objawia się w burzach, ale i w pięknej pogodzie i narodzinach dzieci. Prawdopodobnie przeciwstawiany Sednie.

W mit. Germanów pn. wielki bohater z rodu Wólsungów (zob. – Wolsung), syn-pogrobowiec Sigmunda i Hjórdis, wychowywany przez Reginna, brata Fafnira. Reginn podarował mu cudowny miecz Gram pragnąc wejść w posiadanie złotego skarbu, namówił do zabicia Fafnira. S. uśmiercił również swego wychowawcę, ostrzeżony przed jego zdradzieckim ciosem przez konającego Fafnira i sikorki. Za radą tychże ptaków zbudził pogrążoną w czarodziejskim śnie Sigrdrifę, która odsłoniła przed nim tajemnicę run i czarów oraz udzieliła cennych rad. Następnie pomścił śmierć ojca, zawarł braterstwo z Gun- narem i Hógnim (1), ożenił się z Gudrun i zdobył dla Gunnara rękę – Brunhildy. Gdy Brunhilda dowiedziała się, że S. zastępował Gunnara w roli zalotnika, poczuła się znieważona i zażądała od męża, by zabił swego przyjaciela. Żądanie Brunhildy spełnił za namową Gunnara najmłodszy z – Gjukungów, Gotthorm, zadając nie uzbrojonemu S. skrytobójczy cios. Ciało bohatera spalono wraz z jego wiernym koniem Granim, który padł przy stosie swego pana. Zgodnie z tradycją południowogermańską mordercą Zygryfa (niem. Siegfried), odpowiednika skandynawskiego S., był Hagen, odpowiednik Hógnie-
go.