W mit. irlandzkiej, wieszczka, prorokini (faiłh), amazonka mieszkająca w Szkocji. Prowadziła szkołę walki dla wojowników, którą m.in. przeszedł Ferdia i – Cu Chulainn. Cu Chulainn otrzymał od niej gae bolga – śmiertelną włócznię. SEDNA (eskim. Siitna) – w mit. Eskimosów macierz ssaków morskich, zwana też Arnaruagssak („Starucha”) i Imap-inua („Matka Morza”). Była piękną dziewczyną odrzucającą wszystkich konkurentów. W końcu poślubił ją zimorodek lub mewa, oszukawszy ją wizją bogactwa. Zastawszy brudne igloo i łachmany, ubłagała ojca – Angutę, który zabrał ją do swej łodzi. Kiedy jednak krewni męża – ptaki morskie – zaatakowali kajak i sprowadzili burzę, ojciec wrzucił ją do wody. Gdy czepiała się burty, obciął jej po kolei palce, które zamieniły się w różne gatunki ssaków morskich. S., straciwszy oko i dłonie, zmieniona w potwora, osiadła na dnie morza, w krainie zmarłych Adliwum i została władczynią duchów i opiekunką morskich zwierząt. Złe uczynki ludzi osiadają jako brud i pasożyty w jej włosach. Szamani eskimoscy, aby ją przebłagać i wymóc zesłanie fok i wielorybów myśliwym, sprzątają jej siedzibę i rozczesują włosy S.

W rei. greckiej bóstwa leśne (lub polne) wchodzące w skład orszaku Dionizosa. Przedstawiano ich w postaci pół ludzi i pół zwierząt. Czas spędzali na piciu wina z Dionizosem, tańcach oraz pogoniach za – nimfami i menadami. Najbardziej znanym satyrem był Marsjasz, który wyzwał Apollona na pojedynek w grze na instrumentach muzycznych. Od IV w. p.n.e. wyobrażenia satyrów tracą charakter zwierzęcy, a ich wygląd upodabnia się do ludzkiego. SAULE (bałt. Saule – „Słońce”) – w rełigii Bałtów bogini Słońca i jego blasku. Wyobrażana jako „Słoneczna Panna” – S. meita, albo „Matka Słońce” – S. mate. Tarcza Słońca, przedstawiana jako obrączka lub wianek S„ została wykuta przez – Teljavelisa i zawieszona na nieboskłonie, aby rozświetlała mroki. S„ aby obmyć się z kurzu wędrówki, schodząc z nieba, wstępuje wieczorem do łaźni, w której palą Dieva deli, uznane za rumaki jej rydwanu. Kapiąca z niej rano woda to rosa i zorza. Potem S. płynie łódką przez wody oceanu kosmicznego, by ogrzewać dusze zmarłych, i dociera na wyspę w jego centrum, gdzie wygrzewa się wąż Żaltis, jej ukochany. Kiedyś została porwana przez Menessa, gdy w noc świętojańską zbierała zioła miłości. Auseklis odnalazł ją, jednak Meness nie chciał jej wydać, dlatego rozgniewany Perkunas przeciął go na pół. W innej wersji Meness poślubił S. na początku wiosny, ale ta wstawała wcześnie i nie mogli się spotykać. Porzucił ją więc dla Auszry. Mit o wykuciu i uwięzieniu S. wzmiankowany jest przez Hieronima z Pragi.

Księżniczki Alanów) – bohaterka osetyńskich Opowieści o Nartach, znana też Adygej- com i Abchazom (Kaukaz). Córka boginki wodnej Dzerassy zapłodnionej pośmiertnie przez gromowładnego Uastyrdżiego. Uryzmag znalazł ją w grobowcu matki i wychował. Dojrzała bardzo szybko i zapragnęła na męża Uryzmaga. Mimo że odmówił, podstępem zajęła miejsce jego żony i została matką wszystkich Nartów. Dzięki cudownemu zwierciadłu wiedziała o wszystkim, co się dzieje na świecie. Była wcieleniem kobiecej pomysłowości i mądrości, zarazem posiadała olbrzymią siłę fizyczną: ubrana w zbroję walczyła jak mężczyzna, pięścią zabijała byka. Dzięki jej sprytowi wielokrotnie ratowano Uryzmaga. Znała się na trujących ziołach, ona też wynalazła fermentację piwną. Jej uroda przyczyniła się do narodzin – Sosłana. Wg jednej z wersji, zmarła, przekazując mu swego ducha. SATIS (eg. Stit) – egipska bogini z kręgu Chnuma na wyspie Elefantynie, przedstawiana jako biała kobieta z rogami antylopy. Identyfikowana z Izydą.

W mit. babilońskiej bogini miasta Babilonu, małżonka boga Marduka, matka boga Nabu. Pod imieniem Erua była opiekunką brzemienności i porodów. W etymologii ludowej (Zerbanitum – „Stwórczym Nasienia”) utożsamiano ją z boginią rodzicielką Aruru.
SARUTAHIKO, Sarutabiko, Sadabiko, Ótsuchi-no kami – shin- toistyczne bóstwo falliczne, „bóstwo ziemskie”, małżonek bogini Amenouzume, który stał na jednym z rozdroży nieba, oczekując na wyprawę – Ninigiego. S. przedstawiany jest w ikonografii jako bóg
czerwonej twarzy i niesamowicie długim nosie. Występuje też jako kamienny posąg falliczny lub jako mężczyzna w parze bóstw -+ doso- jin. S. czczony jest często obok głównego bóstwa w świątyniach Inari. Jako główne bóstwo czczony jest w Sarutahiko-jinja w Ise
w Tsubaki-taisha w Suzuka (prefektura Mie). SASIN – w mit. koreańskiej strażnicy 4 stron świata: seledynowy smok (wsch.), biały tygrys (zach.), czarny żółw lub wężo-żółw (pn.) i czerwony feniks (pd.).