Główny bohater negatywny węgierskich opowieści mitologicznych. Wcielenie zła, tyranii, ciemności, nocy, gwałtownych zjawisk atmosferycznych. S. łączy w sobie cechy smoków zach. i wsch. mitologii. Podobnie jak w Europie, jest najczęściej jaszczurem (bestią siedmiogłową) i ma skłonności do porywania królewien. Podobnie do irańskiego – Adżi Dahaki, jest symbolem śmierci w przyrodzie. I tak jak w Chinach, jest władcą chmur, deszczów, burz i piorunów. Jego plastyczność i łatwe zmienianie postaci (wielki jaszczur, wąż, olbrzym, chmura, olbrzymi drapieżny ptak, mgła) jest również dalekowschodnia. Oryginalną ugrofińską cechą smoka jest jego panowanie nad górami i kojarzenie skał i nierówności terenu ze złem. Smok jest też wielkim czarnym magiem. Jego sprzymierzeńcami są dwie demoniczne postacie żeńskie: Jędza Wichrów (-+ Szelboszorka) i Jędza Grot, oraz całe zastępy diabłów. Węgrzy widzą w nim także symbol wszystkich realnych wrogów, a także wewnętrznych wad i błędów, z którymi należy nieustannie i nieustępliwie walczyć. Występuje też pod innymi imionami: Szórny („Potwór”), Kigyó („Wąż”), Órias („Olbrzym”), Villamur („Władca Piorunów”), Hegyekur („Władca Gór”).

w mit. inkaskiej bogini kukurydzy, jedno z wąsko wyspecjalizowanych bóstw roślinnych (por. Cocamama). SARAPIS (eg. Ozyrys-Apis) – synkretyczne bóstwo Egipcjan i Greków, łączące w sobie cechy: Ozyrysa, – Ra , – Zeusa, Heliosa, Asklepiosa i Plutona, wprowadzone przez Ptolemeuszy w okresie hellenistycznym. Główny kult w Aleksandrii i Memfis. SARASWATI (sanskr. Sarasvati) – piękna indyjska bogini nauki, sztuki i filozofii, żona Brahmy. Jest szczególnie związana z pismem oraz mową, którą rozumie się w Indiach zarówno jako zwykły środek komunikacji, jak też „słowa kreacji”: Logos. W okresie wedyjskim S. była bóstwem rzeki o tym imieniu, opiekunką ludzi i ich dobytku. SARGON I WIELKI (akad. szarru – „król”, ken – „prawowity”) twórca państwa semickiego ze stolicą w Agade, jednoczącego całą Mezopotamię, założyciel dynastii staroakadyjskiej (ok. 2340-2220 r. p.n.e.). Przybrał tytuł „król czterech stron świata” dla odróżnienia się od sumeryjskich królów miast-państw. Przypisywał sobie godność boską, stawiając przed swym imieniem ideogram dingir (sumer., akad. ił. – „bóg”). Wg legendy, matką S. była kapłanka, która po kryjomu musiała go umieścić w trzcinowym koszyku i puścić na rzekę Eufrat. Wyłowił go ogrodnik imieniem Akki. S. stał się ulubieńcem bogini Isztar, która wyniosła go na tron. Legenda ta uzasadnia objęcie władzy przez nową dynastię drogą uzurpacji.

w mit. Kafirów patronka spichlerzy z pszenicą i naczyń z topionym masłem. Opiekunka dziewcząt i chłopców. Przedstawiano ją w postaci kozy lub kobiety z obnażonymi piersiami. Poświęcano jej chleb, masło i krwawe ofiary z kóz, których krwią skrapiano jej posąg. Ku jej czci tańczono przy wtórze fletów i bębna. SANSIN – w mit. koreańskiej bóstwo gór przedstawiane zwykle w postaci starca, któremu towarzyszy tygrys będący jego wysłannikiem lub wcieleniem. Podlega mu wszystko, co znajduje się na powierzchni gór, w ich pobliżu lub wnętrzu. Modlą się do niego zwłaszcza kobiety pragnące urodzić syna. Zob. też – Samsong i Horangi. SANTA – w mit. luwijskiej bóstwo zapisywane ideogramem babilońskiego – Marduka. Najprawdopodobniej w swoich funkcjach bliski był bogowi-burzy. Pod imieniem Sandas lub Sandon utożsamiano go z Heraklesem. SAOSZJANT (aw. „Ten, Który Przyniesie Dobrodziejstwo”) w mit. perskiej przyszły zbawiciel ludzkości. Towarzyszy mu boska moc chwarena. S. ma być trzech. Pierwszy, Uchszjat-ereta („Umacniający Sprawiedliwość”), miał pojawić się w 1000 lat po śmierci Zaratusztry, drugi, Uchszjane-mah, pojawił się 1000 lat później. Ostatni, Astwat-ereta, zostanie zrodzony pod koniec czasu z dziewicy, która wykąpie się w mitycznym jeziorze Kasaoja. W jego głębinach w sposób cudowny przechowywane jest nasienie Zaratusztry. Astwat- -ereta rozpocznie Fraszo-kereti – czyli dzieło Odkupienia i Zmartwychwstania poprzedzone Sądem Ostatecznym.

Egipska bogini sprawiedliwej kary, czczona w Memfis jako żona – Ptaha i matka Nefertuma. Przedstawiano ją jako kobietę z głową lwicy uwieńczoną tarczą słoneczną. Nazywano ją „Okiem Słonecznym” lub „Odwetem” i utożsamiano często z – Hathor, – Tefnut i Bastet, z którymi dzieliła mity: o ucieczce Oka Słonecznego i o wygubieniu ludzkości. SADWES (śr.pers. Satwes – „Władca Wodnych Zbiorników”)
w mit. perskiej gwiazda lub konstelacja (najprawdopodobniej Skorpiona lub Antaresa w Skorpionie), obracająca się wokół mitycznego, sięgającego nieba szczytu Hugar, na który spływają wody Aredvi Sury Anahity. W kosmogonicznym irańskim micie walczy u boku Tisztriji z demonem suszy i nieurodzaju Apaoszą. Tisztrija unosi wody do góry, a S. roznosi je po siedmiu kcirszwarach – regionach ziemi.
SAMSONG (kor. „Trzy Bóstwa”) – w mit. koreańskiej boska triada: Sansin, Toksong, Chilsong, mająca na terenie wielu buddyjskich świątyń w Korei osobne sanktuaria. SANCUS – stare bóstwo italskie, czczone głównie przez Sabinów, Umbrów, Wolsków i być może Etrusków. Był strażnikiem przysiąg, a u Sabinów najwyższym bogiem nieba i ich prarodzicem. W połowie V w. p.n.e. jego kult został przejęty przez Rzymian i połączony z kultem boga o imieniu Dius Fidius. W IV w. p.n.e. dodano mu tytuł Semo. Odtąd był czczony jako Semo Sancus Dius Fidius. W Rzymie zachował swoją dawną funkcję strażnika przysiąg. W połowie IV w. p.n.e. miał świątynię na Kwirynale. Inna jego świątynia znajdowała się w Welitrach (na pd.-wsch. od Rzymu). Poza tym czczony był na wzgórzach zamieszkanych dawniej przez Sabinów.