W mit. Germanów pn. imię Heimdalla, pod którym przebywał w świecie ludzi, płodząc z 3 kobietami praprzodków 3 stanów: Thraela, Karla i Jarla. Ostatniego z nich uznał za syna i dał mu swoje imię. Żona Jarla, Erna, urodziła 12 chłopców, od których wzięły początek rody wojowników. RIND (sisl. Rindr) – w mit. Germanów pn. piękna księżniczka, która trzykrotnie odtrąciła Odyna starającego się o jej względy pod postacią starego wodza, zdolnego złotnika i młodego wojownika. Wreszcie Odyn sprowadził na nią chorobę, sam zaś wcielił się w starą znachorkę. Uzdrowiwszy R., przybrał swą właściwą postać i posiadł dumną dziewczynę, która następnie urodziła mu syna, Walego RONGO, Lono – jeden z czterech wielkich bogów Polinezji, związany zwłaszcza z deszczem i uprawą roli, krasomówstwem (Tua- motu), sztuką uzdrawiania (Tahiti) bądź wodami. Tęcza jest jego symbolem i wcieleniem. Po jej łuku zstąpić miał na ziemię, by poślubić hawajską boginię Laka i odtańczyć po raz pierwszy taniec hula. R. przedstawiany jest zwykle w opozycji wobec boga wojny Tu, jest bowiem nastawiony pokojowo i w czasie konfliktu między braćmi schronił się do łona swej kosmicznej matki Papy. W wersji z Mangai przeciwstawiany jest bogu Tangaroa, któremu uwiódł żonę. Po walce rozdzielili między siebie wszystkie rośliny i zwierzęta. Tangaroa odpłynął, a R. pozostał jako bóg opiekuńczy Mangai i pan wojny.

W mit. walijskiej pani świata podziemnego, żona Pwylla, matka Pryderi. Jej imię mogło oznaczać „Wielką, Boską Królową” (Rigantona). Czasami identyfikuje się ją z Eponą, ponieważ jest również przedstawiona na „najszybszym rumaku”. RIANGOMBE (ruanda Ryangombe – „Zjadacz Wołu”) – heros z Rwandy (Afryka), bohater epiki dynastycznej. Syn Babingi, władcy okrutnych duchów imandwa, i Niawirezi, wcielenia lwiej mocy. Zaraz po narodzeniu zjadł całego wołu i zyskał sobie tym samym imię R. Kiedy po śmierci ojca próbował przejąć władzę nad duchami, został pokonany przez Mpumutimuczini i musiał pójść na wygnanie. Zmierzył się z nim po raz drugi w grze hazardowej, zwyciężył dzięki podpowiedzi swego syna Binego – on też zabił w końcu oponenta. Mimo ostrzeżeń matki, która miała wieszczy sen, R. udał się na polowanie. Spotkał dziewczynę, która zmieniła się w bawołu i przebiła go rogiem. Binego pomścił jego śmierć. R. zamieszkał w krainie zmarłych w kraterze wygasłego wulkanu Karisimbi. Tam przybywają duchy tych, którzy poddali się rytuałom inicjacji myśliwskiej kuband- wa, wynalezionych przez R. przed śmiercią. R. objawia się czasami władcom Rwandy, udzielając im rad, pochodzą oni bowiem od Rugan- zu, syna Binego. Zmaga się też z mieszkańcem sąsiedniego wulkanu Niragongo.

W mit. rzymskiej córka króla Alba Longi, Numitora (lub Eneasza). Brat Numitora, Amulius, pozbawił go tronu, a R. S. przeznaczył na westalkę. W ten sposób chciał zapewnić panowanie swoim dzieciom. Jednak za sprawą boga Marsa zaszła ona w ciążę i urodziła Romulusa i Remusa. Wówczas z rozkazu Amuliusa została zabita. Wg innej wersji została uwięziona, a następnie uwolniona przez synów. Jeszcze inna wersja podaje, iż – skazana na śmierć – rzuciła się do Tybru, gdzie bóg rzeki ją uratował i poślubił. RGIEŁ I SIEM, Siemargł (słow. Semarbgl, od sjemja – „rodzina”, i ret – „żyto” lub od iran. Simurg) – domniemane bóstwa bądź bóstwo wschodniosłowiańskie opiekujące się życiem rodzinnym i wegetacją, czczone, według Powieści dorocznej Nestora, w Kijowie za Włodzimierza. Interpretowane też jako Raróg, ptasiokształtny opiekun zagrody przed wężowymi demonami (por. Garuda, Simurg, Ptak Gromu). Wg innych wersji, duch roślinności ( Perepłut).

zgodnie z indyjskim eposem Ramaja- na potężny wódz demonicznych Rakszasów, przyrodni brat Kuwe- ry. Dzięki ascezie (tapas) i oddaniu dla Brahmy uzyskał niesłychaną moc, którą wykorzystał, by szkodzić bogom i ludziom. Chociaż mógł przyjąć każdą formę, zwykle pojawiał się jako olbrzym z 10 głowami, 20 rękoma i wielkimi zębami. Porwał na Cejlon do swej stolicy Sitę i zabiegał o to, by wyszła za niego za mąż. Został zabity przez Ramę. REA (gr. Reía) – w rei. greckiej jedna z tytanid, córka Gai i Uranosa. Była siostrą i żoną – Kronosa. Urodziła mu sześciu głównych bogów olimpijskich: – Hestię, Demeter, – Herę, – Hadesa, Posejdona i Zeusa. Kronos wiedział od swych rodziców, że jedno z jego dzieci pozbawi go tronu, więc wszystkie pożerał zaraz po urodzeniu. Dlatego R. po ostatnim porodzie podała mężowi owinięty w pieluchy kamień, a małego Zeusa ukryła w jaskini góry Dikte (lub Idy) na Krecie. Głównym miejscem jej kultu była wyspa Kreta. Również w centralnej Arkadii (koło Metydrion) znajdowało się sanktuarium R. w grocie, gdyż według miejscowej tradycji właśnie tam miała ona podać Kronosowi sławny kamień zamiast Zeusa. Inną świątynię (wspólnie z Kronosem) miała w Atenach. Z czasem R. została utożsamiona z frygijską Wielką Matką Bogów i czczona pod imieniem Rea-Kybele. Na Krecie jej świtę stanowili kureci (kapłani, którzy hałaśliwym tańcem zagłuszali płacz małego Zeusa) i – korybanci (kapłani Kybele), a kult przyjął charakter orgiastyczny.