Tak więc w owym doniosłym dniu śmierci na krzyżu Jezus przelał swą krew do tajemniczego Graala tajemniczego Graala będącego rogiem lub kielichem z czaszki. Tak samo, jak krew węża napełnia kielichy z czaszek, tak też dzieje się i z krwią Jezusa Teraz rozumiemy już, dlaczego głowa niesławnego Baphometa (Bafometa) templariuszy przedstawiana była jako czaszka oraz kozioł. Była to ukryta tajemnica – tajemnica, której od samego początku nie rozumiano. Miedziany wąż, posiadający uzdrawiającą moc wąż Mojżesza, którego nowotestamentowym odpowiednikiem ma być Chrystus, został wywyższony w miejscu czaszki, gdzie przyjęta została ofiara z jego krwi najwyższa ofiara złożona na drzewie życia, mająca gwarantować najwyższą nagrodę w postaci nieśmiertelności. Doprawdy zatem, jeżeli Chrystus jest wszystkim i we wszystkich, jak powiada Biblia, to wszyscy wobec tego możemy uzyskać nieśmiertelność tego, kto przebywał w świecie zmarłych, bez względu na to, czy było to szamańskie bóstwo, czy Jezus. Mówi się nam, że Jezus zstąpił dla nas do piekieł. Szaman również wchodził w trans, pił z kielicha z ludzkiej czaszki i zstępował dla nas do piekieł. Kapłani z Egiptu, Ameryki Południowej oraz obszarów zamieszkiwanych przez Celtów czynili to samo.

Napełniana była z kielichów czaszek, pochodziła często ze świętej studni, która, jak udało mi się to ustalić na podstawie jednego ze źródeł, znajdowała się w miejscach nieodłącznie związanych z kultem starożytnego węża. Rzecz w tym, że owa rytualna praktyka sięga wstecz dalej niż obrzędy Celtów, aż do czasów, kiedy użycie owych kielichów powiązane było z prawdziwą mocą węża, a nie wyłącznie z symboliczną wodą. W istocie woda, zarówno ta ze studni, jak też ta z jezior, stawów czy mórz, na całej kuli ziemskiej postrzegana była przez człowieka jako wejście bądź brama do innego świata. Nalanie owej pochodzącej z zaświatów wody do świętego kielicha napełniało ją specjalną mocą, taką samą, jak moc święconej wody znajdującej się w chrzcielnicy w każdym kościele chrześcijańskim. Analiza etymologii słowa czaszka wyjaśni nam pewne związane z nim ciekawostki. W języku staroniemieckim brzmi ono Scala i oznacza także muszlę, uznawaną przez pielgrzymujących do miejsca kultu świętego Jakuba (Większego) w Hiszpanii za symbol życia. Po staroskandynawsku czaszka to Skel, co znaczy „być pokrytym łuskami” lub „być jak łuska”. Słowo skoal, dość często używany dziś toast, jest również słowem blisko spokrewnionym z czaszką i znaczy ono „toast z czaszki”. Ta krótka analiza etymologiczna wystarczy, aby wykazać, że ów motyw czaszki oraz jej zastosowania jako naczynia do picia jest bardzo głęboko osadzony w kulturze Europy Zachodniej. Zdumiewające jest, że słowo skoal również używane było w odniesieniu do kielicha! (Ukraińskie słowo czerep odnosi się zarówno do czaszki, jak też do kielicha). Nie wolno zapomnieć nam o tym, że chrześcijański Mesjasz został również ukrzyżowany na „miejscu czaszki”, czyli Golgocie. A zatem jego ofiarna krew została przelana do czaszki! Kryje się w tym jednak coś więcej, niż wydawać się może na pierwszy rzut oka. Owo miejsce, jakim była Golgota, jest również powiązane ze znakiem Koziorożca (ang. Capricom) będącego półkozłem i półrybą lub półwężem. Capri wywodzi się z łaciny i znaczy „kozioł” albo „głowa”. Corn natomiast znaczy „róg”. A zatem otrzymujemy „róg na głowie” lub „róg kozła” – Golgotę.

Jest on na wiele różnych sposobów powiązany z kultem węża. Obu, Siwę i „Siwę pod postacią Rudry”, w ich dynamicznej formie przedstawia się oplecionych wężami. Są to stare bóstwa wężowe, które wiążą się tu z górną, wypukłą częścią głowy, prowadząc do połączenia ze sobą wielu odrębnych elementów: czaszki, Graala, umysłu, węża oraz czasu czy też nieśmiertelności. Są one odradzającymi się bóstwami, które posiadają moc obdarowywania długowiecznością poprzez ich własną krew nalaną do kielicha. W istocie rzeczy mamy tu więc do czynienia z wężem zamieszkującym wnętrze umysłu człowieka, czyli jego czaszkę, który daje nam wszystko to, co rzekomo daje nam Graal. Czy tradycje te mogły przybyć skądś indziej do Europy, uważanej za prawdziwą ojczyznę Świętego Graala? Tytus Liwiusz wspomina podobną celtycką praktykę, pochodzącą z III w. p. n. e., która jest oczywistym nawiązaniem do hinduskich kielichów z czaszek. Prawdopodobnie, kiedy plemię Bojów schwytało ofiarę, wówczas „odcinali oni jej głowę, a następnie triumfalnie nieśli to trofeum do najświętszej spośród swych świątyń. Tam czyścili ową głowę wedle przyjętego zwyczaju, a następnie pozłacali wyjętą z niej czaszkę, która potem służyła im do rozlewania napojów oraz jako kielich, z którego pili kapłan i obecni w świątyni wierni”.

Imię to może znaczyć „rudy” albo „ryczący”. Możliwe też, że pochodzi ono od syryjskiego słowa „Rhad”, co znaczy „wąż”. W niektórych miejscach Rudra oznacza „usunięcie bólu” oraz „uzdrowiciel”. Rudra utożsamiany jest także z bogiem Siwą, który jest boskim uzdrowicielem. Mahadewa, jedno z imion Siwy, często przedstawiany jest z wężem oplecionym wokół szyi i rąk oraz wplecionym we włosy. Jego małżonka Parwa- ti pokazywana jest w podobny sposób. Bhairawa, jedna z awatar Śiwy, siedzi na zwojach węża, którego „głowa wznosi się ponad głowy bogów”. Również według poglądów wyrażonych przez Hyde’a Clarke’a i C. Stanilanda Wake’a w Serpent and Siva Worship, Siwa jest tym samym, co Rudra – uzdrowicielem, który nazywany jest Królem Wężów. Jest on przedstawiany z girlandą z czaszek, symbolizującą czas odmierzany w latach, przemijanie wieków. Nazywa się go niekiedy Nagabhuszana Vyala- kalpa, czyli „z wężami oplecionymi wokół szyi”, albo Nagaharadhrik, czyli „noszący naszyjnik z węży”, a także Nagaendra. Nagesza, albo „król Nagów”, znany jest także jako Nakula, czyli „mangusta”, co znaczy ten, który odporny jest najad węża.