Pomijane są przez historię w jej tradycyjnym ujęciu i które ujawniają nam wzorce staroświeckiej hierarchii, panującej wśród specjalnych kapłanów. Kiedy uznamy ich istnienie, oczywiste stanie się wtedy dla nas, że byli oni zawsze obecni. Jeśli ponownie przeczytamy dowolnie wybrany fragment Biblii zastępując w nim słowa „Pan” lub „Bóg” słowem „Świetliści”, dotrze do nas wówczas, jak bardzo głęboko w istocie rzeczy osadzone jest owo kapłaństwo w naszej kulturze. Istnieje na świecie wiele różnych systemów wierzeń, lecz wszystkie one wychodzą ze wspólnego, podstawowego i niezaprzeczalnego rdzenia, stworzonego i rozwiniętego przez Świetlistych niezależnie od siebie w różnych miejscach. Dla ich określenia używa się tego samego terminu na całym świecie, ze względu na to, że wszyscy oni dążyli do osiągnięcia i podtrzymania tego samego rodzaju oświecenia, albo poznania, i wszyscy niezależnie od miejsca, w którym się znajdowali, oddawali cześć tej samej słonecznej kuli, widocznej z każdego zakątka świata. Kapłani ci byli specjalistami w samokontroli swego umysłu, potrafiąc manipulować nim w taki sposób, aby poprzez kręgi energii i magnetyzm podążał on do świetlistej krainy wszechświata. Zażywając środki odurzające, a także poddając się wysiłkowi fizycznemu i umysłowemu, zdołali oni odnaleźć Świętego Graala egzystencji. Czerpiąc bezpośrednie korzyści dla samych siebie, w postaci dobrego zdrowia oraz wiedzy o otaczającym świecie, odkryli oni eliksir życia. Zamiast zajmować się poszukiwaniem śladów wielkich cywilizacji, takich jak cywilizacja Atlantydy, powinniśmy skoncentrować naszą uwagę na twórcach wiary, oświeconych, którzy weszli pomiędzy narody całego świata, stając się przy tym bogami pośród ludzi.

„Yin” (żeńską, ujemną) oraz „yang” (męską, dodatnią). Jak wiemy, wszystko – włączając energię, materię i magnetyzm – posiada stronę dodatnią i ujemną, a zatem znów nasi przodkowie wyprzedzili nas w tych odkryciach. Współczesne badania różdżkarskie wykazały, że miejsca takie, jak Stonehenge, Glastonbury, Newgrange czy też te, w których wznoszą się piramidy egipskie oraz zig- guraty Ameryki Południowej, wszystkie bez wyjątku usytuowane są na tak zwanych starożytnych liniach energetycznych. Jest to kolejny dowód świadczący o ogólnoświatowym zasięgu owych prastarych wierzeń, które rozprzestrzeniły się na różne kultury, nie wpływając przy tym na przynależność etniczną przyjmujących je narodów, lecz adaptując się w taki sposób, aby dopasować się do zastanej rzeczywistości. Owi starożytni kapłani nie wywarli znaczącego wpływu, ani też nie polepszyli życia ogółu ludności, dlatego też tak trudno jest współczesnym archeologom odkryć ich istnienie. Zamiast tego przekazywali oni po prostu posiadaną wiedzę, dzieląc się władzą pomiędzy sobą oraz garstką wybranych, którzy mieli zostać Świetlistymi.

Używając do tego ręki lub patyków, a następnie odczytywana jest na ich podstawie odpowiedź. Służą temu specjalne kody i symbole, które znają wyłącznie wtajemniczeni. Symbole te to zwykle linie, kropki i gwiazdy. Końcowy symbol jest prawdopodobnie tym, który powinniśmy zapamiętać, a zawiera on w sobie znak ryby, jednakże nie dotyczy to współczesnych technik geomancji. Arabowie posługiwali się przypadkowymi znakami, które następnie odczytywali. W innych częściach świata podrzucano natomiast w powietrze pewną ilość ziemi, po czym interpretowano kształty, powstałe na powierzchni po jej upadku. W Chinach najbardziej skomplikowaną formą geomancji było feng shui (znaczące dosłownie „wiatr i woda”), zajmujące się interpretacją oplatających Ziemię linii energetycznych (zwanych ścieżkami smoka) i zastosowaniem otrzymanych na tej podstawie informacji do jak najbardziej korzystnego umiejscowienia grobowców i świątyń. Chińczycy używają podobnej techniki, lecząc ludzi przy pomocy akupunktury, która jest niezwykle popularnym i podobno skutecznym typem medycyny alternatywnej.

W języku angielskim „geomancy” jest starożytną sztuką wróżbiarstwa, polegającą na odczytywaniu informacji zawartej w ziemi. Słowo to pochodzi od greckiego imienia Matki-Ziemi zwanej Gają albo Ge, oraz członu mancy lub magos, który znaczy wiedza. Starożytni pisarze posługujący się greką, łaciną oraz językiem arabskim mówią w swych dziełach o geomancji. Podobnie jak inne wyżej wspomniane techniki wróżbiarskie, geomancja stosowana była na całym świecie, a wzmianki o niej odnaleźć można również w Biblii, w pewnych niezwykłych jej miejscach, o czym przekonamy się w kolejnych rozdziałach tej książki. Skala czasowa rozpowszechnienia się geomancji na świecie pozostaje nadal sprawą dyskusyjną. Nie ulega jednak wątpliwości, iż była ona powszechnie stosowana, a zajmowanie się nią wskazuje na obecność powiązań pomiędzy różnego rodzaju wierzeniami w boginię Matkę, które sięgają aż do chrześcijaństwa, świadcząc jednocześnie o przetrwaniu starożytnych tradycji.