SACHMET

Egipska bogini sprawiedliwej kary, czczona w Memfis jako żona – Ptaha i matka Nefertuma. Przedstawiano ją jako kobietę z głową lwicy uwieńczoną tarczą słoneczną. Nazywano ją „Okiem Słonecznym” lub „Odwetem” i utożsamiano często z – Hathor, – Tefnut i Bastet, z którymi dzieliła mity: o ucieczce Oka Słonecznego i o wygubieniu ludzkości. SADWES (śr.pers. Satwes – „Władca Wodnych Zbiorników”)
w mit. perskiej gwiazda lub konstelacja (najprawdopodobniej Skorpiona lub Antaresa w Skorpionie), obracająca się wokół mitycznego, sięgającego nieba szczytu Hugar, na który spływają wody Aredvi Sury Anahity. W kosmogonicznym irańskim micie walczy u boku Tisztriji z demonem suszy i nieurodzaju Apaoszą. Tisztrija unosi wody do góry, a S. roznosi je po siedmiu kcirszwarach – regionach ziemi.
SAMSONG (kor. „Trzy Bóstwa”) – w mit. koreańskiej boska triada: Sansin, Toksong, Chilsong, mająca na terenie wielu buddyjskich świątyń w Korei osobne sanktuaria. SANCUS – stare bóstwo italskie, czczone głównie przez Sabinów, Umbrów, Wolsków i być może Etrusków. Był strażnikiem przysiąg, a u Sabinów najwyższym bogiem nieba i ich prarodzicem. W połowie V w. p.n.e. jego kult został przejęty przez Rzymian i połączony z kultem boga o imieniu Dius Fidius. W IV w. p.n.e. dodano mu tytuł Semo. Odtąd był czczony jako Semo Sancus Dius Fidius. W Rzymie zachował swoją dawną funkcję strażnika przysiąg. W połowie IV w. p.n.e. miał świątynię na Kwirynale. Inna jego świątynia znajdowała się w Welitrach (na pd.-wsch. od Rzymu). Poza tym czczony był na wzgórzach zamieszkanych dawniej przez Sabinów.

Cześć, mam na imię Patryk i z zawodu jestem architektem. Jeśli marzysz o tym, by ktoś pokierował Cię jak zacząć przygodę ze sztuką, to dobrze trafiłeś! Zapraszam Cię do lektury moich wpisów!