SARAMAMA

w mit. inkaskiej bogini kukurydzy, jedno z wąsko wyspecjalizowanych bóstw roślinnych (por. Cocamama). SARAPIS (eg. Ozyrys-Apis) – synkretyczne bóstwo Egipcjan i Greków, łączące w sobie cechy: Ozyrysa, – Ra , – Zeusa, Heliosa, Asklepiosa i Plutona, wprowadzone przez Ptolemeuszy w okresie hellenistycznym. Główny kult w Aleksandrii i Memfis. SARASWATI (sanskr. Sarasvati) – piękna indyjska bogini nauki, sztuki i filozofii, żona Brahmy. Jest szczególnie związana z pismem oraz mową, którą rozumie się w Indiach zarówno jako zwykły środek komunikacji, jak też „słowa kreacji”: Logos. W okresie wedyjskim S. była bóstwem rzeki o tym imieniu, opiekunką ludzi i ich dobytku. SARGON I WIELKI (akad. szarru – „król”, ken – „prawowity”) twórca państwa semickiego ze stolicą w Agade, jednoczącego całą Mezopotamię, założyciel dynastii staroakadyjskiej (ok. 2340-2220 r. p.n.e.). Przybrał tytuł „król czterech stron świata” dla odróżnienia się od sumeryjskich królów miast-państw. Przypisywał sobie godność boską, stawiając przed swym imieniem ideogram dingir (sumer., akad. ił. – „bóg”). Wg legendy, matką S. była kapłanka, która po kryjomu musiała go umieścić w trzcinowym koszyku i puścić na rzekę Eufrat. Wyłowił go ogrodnik imieniem Akki. S. stał się ulubieńcem bogini Isztar, która wyniosła go na tron. Legenda ta uzasadnia objęcie władzy przez nową dynastię drogą uzurpacji.