SWAROG

Bóstwo o zasięgu ogólnosłowiańskim, bóg nieba i ognia niebiańskiego – Słońca, oraz ognia ziemskiego, główny bóg rządzący przyrodą i społeczeństwem. Opisany w Kronice Malali i Powieści dorocznej jako władca Egiptu i prawodawca, utożsamiany z greckim Hefajstosem, ojciec Dadźboga. S. jest panem ognia i mistrzem kowalskim (por. Teljawelis), wynalazcą żelaza, a zarazem sakralnym władcą zapewniającym ład kosmiczny i porządek społeczny. Wprowadza prawa (monogamię). Rekonstruuje się go jako wielkiego kowala kosmosu, który wykuł kleszcze, pierwszą broń oraz złotą tarczę solarną zawieszoną na niebie jako jego dzieło (syn). Jest też ojcem lub hipostazą boga ognia Swarożyca. Gdy mróz i śnieg oziębiają tarczę słoneczną, przegania je piorunem pierwszej wiosennej burzy, a sam rozpala w ogniu swej kuźni Słońce na powrót. SWAROZYC (Zuarasiz na Połabiu, Swarozic na wschodzie, słow. „Młody Swarog”) – słowiański bóg ognia, prawdopodobnie tożsamy Radogostowi (od głównego miejsca kultu – Radogoszczy), wspominany w kronikach niemieckich i ruskich. Jest synem Swaroga, utożsamianym ze Słońcem Dadźbogiem, albo jego imię jest zdrobnieniem Swaroga. Czczony zwłaszcza na Połabiu jako patron związku Wieletów, potem Obodrytów i główne bóstwo wojenne Wieletów i Redarów. Wyruszając na wojnę ze swym ludem, ubrany był w hełm z kogutem na szczycie i pancerz z wizerunkiem głowy byka. Posiadał konia czarnej maści, który służył kapłanom do wróżb. W jeziorze przy jego świątyni miał ukazywać się odyniec (Inog), który przepowiadał wojnę. S. jako ogniowi powierzano ofiary i zmarłych, lękano się go skalać i zanieczyścić, gdyż obrażony bóg mógł straszliwie się zemścić i zesłać pożar czy też uderzyć piorunem.

Cześć, mam na imię Patryk i z zawodu jestem architektem. Jeśli marzysz o tym, by ktoś pokierował Cię jak zacząć przygodę ze sztuką, to dobrze trafiłeś! Zapraszam Cię do lektury moich wpisów!