ŚWIĘTOWIT

Zachodniosłowiański, znany tylko na Połabiu, bóg wojny i opiekun Ranów. Opisany przez kronikarzy Helmolda i Saksa Gramatyka. Jego czterogłowy posąg stał w centrum kultowym w Arkonie na Rugii. W ręku trzymał róg, który wypełniano miodem przy wróżbach obfitości. Atrybutami Ś. były: miecz, proporzec, bojowe stanice, zwłaszcza znak orła i włócznia. Jego kolor to czerwień. Miał świętego białego konia, którego nikt poza nim i jego kapłanem nie śmiał dosiąść. Koń ten był zwierzęciem wróżebnym. Kiedy miano decydować o wyprawie wojennej, pokoju czy trasie pochodu, prowadzono konia między włóczniami, jeśli potrącił którąś prawym kopytem, wróżba była zła. Jeśli lewym – dobra. Nocami Ś. dosiadał go, by cwałować po lasach i parowach, widziano go też na czele wojsk walczącego z wrogami. Przez Wieletów był uważany za najpotężniejszego z bogów, patrona wojny i zwycięstwa, a zarazem rolnictwa i plonów. TABITI (scyt. „Płonąca”?) – w mit. scytyjskiej bogini ogniska domowego utożsamiana z grecką Hestią. Wg Herodota (IV, 59; IV, 127), T. była najważniejszym bóstwem panteonu scytyjskiego i nazywano ją „królową Scytów”. TAGARO, Tangalo (santo Tarjalo prawdopodobnie od polin. Tangaroa) – trikster i heros kulturowy z Vanuatu (Melanezja), mądry i życzliwy duch, który zstąpił z nieba, by stworzyć świat, jego istoty i rzeczy, po czym tam powrócił. Jest nieśmiertelny, ukazuje się w ludzkiej postaci, lecz tylko zmarli mogą go oglądać. Kiedy wraz z partnerem Suąue-mutua stwarzał ludzi, ten chciał, by chodzili na czworakach jak Świnia, zwyciężyło jednak zdanie T. Jego małżonka, Vinmara, doprowadzona do rozpaczy zrzędzeniem jego braci powróciła do nieba.

Cześć, mam na imię Patryk i z zawodu jestem architektem. Jeśli marzysz o tym, by ktoś pokierował Cię jak zacząć przygodę ze sztuką, to dobrze trafiłeś! Zapraszam Cię do lektury moich wpisów!