TENGRI, Tengeri (ałtaj. tangri, pierw. – „Niebo” później „Bóg”)

U ludów ałtajskich (Syberia i Azja Środk.) bóstwo niebiańskie. U Mongołów zwane Kok T. – „Błękitne Niebo”, jest obdarzonym mocą najwyższym duchem szamańskim, uosobieniem nieba fizycznego, władcą Górnego Świata i mężem Matki-Ziemi Etugen Eche. Zwany jasnym, wszechwiedzącym i odwiecznym. Jego synem i posłańcem na świat jest grom. T. stworzył cały świat i dzierży wyroki przeznaczenia. Jest wszechwiedzącym siewcą i strażnikiem porządku, jako swego ziemskiego przedstawiciela powoływał chana. Składano mu ofiarę z konia. Po zajęciu najwyższej pozycji przez bóstwo typu Ulgena słowem t. określa się wszystkich bogów niebiańskich, np.
99 t. buriacko-mongolskich pod wodzą Asarangi. Podobnie jak w przypadku – burchanów, swoich t. mają: piorun, wejście, kąt domu, granica, gniew, wojna, los, ogień itp. Por. Tian, – Num, – Numi-Tórum. TENGU (jap. „psy niebiańskie”) – bardzo popularne postaci folkloru japońskiego, bohaterowie wielu legend i baśni. Opisywane były w literaturze i przedstawiane w sztukach plastycznych od czasów średniowiecza. Postać t. wyobrażana jest jako demon o ciele przypominającym człowieka, o czerwonej twarzy i bardzo długim nosie. Na wizerunkach t. przeważnie trzyma w ręce wachlarz. W Japonii wierzy się, iż t. zamieszkują lasy i góry; przypisuje im się też, podobnie jak kappom, nadnaturalne siły.

Cześć, mam na imię Patryk i z zawodu jestem architektem. Jeśli marzysz o tym, by ktoś pokierował Cię jak zacząć przygodę ze sztuką, to dobrze trafiłeś! Zapraszam Cię do lektury moich wpisów!