Miejsca te charakteryzowały się wspaniałymi właściwościami rezonansowymi

Innymi słowy, dochodziło w nich do wzmacniania dźwięków tak, że powstający w efekcie odgłos przypominał ryk smoka. Uczeni ci posuwają się nawet tak dalece, iż twierdzą oni, że w wyniku owego rezonansu tworzą się spiralne i faliste kształty z kurzu i dymu, którego cząsteczki przenoszone są przez poruszającą się ruchem wężowym falę dźwiękową. Efekt opisanego zjawiska był taki, że obserwatorowi wydawało się, że naprawdę widzi wznoszącego się węża i słyszy wydawany przez niego odgłos. Jednakże większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, że tego rodzaju nasypy i budowle spotkać można też w innych miejscach i że często są one w podobny sposób powiązane z wężem lub smokiem. Na posiedzeniu British Association [for the Advancement of Science] (Brytyjskie Towarzystwo Postępu Naukowego), które odbyło się w Edynburgu w 1871 roku, niejaki pan Phene złożył sprawozdanie z odkrycia przez siebie w Argyllshire jednego z takich wałów „długiego na kilkaset stóp, wysokiego na 15 stóp i szerokiego na 30 stóp”. Zwężał się on na odcinku ogona, a jego głowę zwieńczał okrągły kopczyk z kamieni, który według przypuszczeń Phene’a był słoneczną tarczą, wznoszącą się nad głową „egipskiego ureusza”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *