SIGYN

SIGYN – w mit. Germanów pn. żona Lokiego, uosobienie małżeńskich cnót, pierwotnie zapewne bogini o charakterze akwatycz- nym. Gdy Loki został spętany przez bogów, próbowała oszczędzić mu bólu, zbierając do naczynia jad żmii, którą nad głową Lokiego umieściła mściwa Skadi. Od czasu do czasu musiała jednak opróżnić naczynie i wtedy żrący jad padał na twarz Lokiego, który cierpiąc straszliwie, tak gwałtownie szarpał więzy, że powodował trzęsienie ziemi. SIJAWUSZ (aw. Syawarszana – „Czarny Samiec”) – syn króla Iranu – Kej Kausa i ojciec Kej Chosrowa; w jego pełnych wydarzeń, niezwykłych i tragicznych losach można się dopatrywać starego bóstwa odradzającej się przyrody. SILA, Pinga (eskim. Silagisortoą – „Ten, Który Czyni Pogodę”) – eskimoskie określenie kosmicznej siły życia, ucieleśnianej przez sklepienie nieba bądź bóstwo pogody i powietrza o nieokreślonej płci, zwane też Kaila – „Grzmot”, i Pinga – „Ta w Górze” – macierz reniferów. Przebywa wysoko między niebem i ziemią, skąd zsyła śnieżyce i huragany. Stworzył pierwszego zająca i pardwę, posyłając ich jako pokarm dla pierwszych ludzi. Dał im też ogień i potem Słońce, w końcu zaś kazał wykopać dziurę w ziemi, z której wyłoniły się renifery. Czasami S. uzdrawia ludzi, przekazując im cząstkę swej mocy. Objawia się w burzach, ale i w pięknej pogodzie i narodzinach dzieci. Prawdopodobnie przeciwstawiany Sednie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *