SKJOLD

„Tarcza”, sang. Scyld) – w mit. północno- germańskiej król, potomek Odyna. Jako małe dziecko przybił samotnie w łodzi wypełnionej skarbami do wybrzeży Gotlandii. Dzięki małżeństwu z Gefjon został władcą tego kraju, nazwanego później Danią, i dał początek dynastii Skjóldungów. Potomkiem S. miał być m.in. – Frodi. SKYTES – wedle jednej z wersji (odnotowanego przez Herodota, IV, 8-10) zgrecyzowanego mitu wyjaśniającego pochodzenie i genezę Scytów, S. był najmłodszym (z trzech) synem Heraklesa i „wężowej dziewicy” Echidny. Herakles przed odejściem poinstruował Echid- nę, co mają zrobić ich dzieci, gdy dorosną. Chodziło o napięcie łuku i zapięcie pasa. Poprawnie zadanie wykonał tylko S„ zatem on właśnie pozostał w kraju i od niego wywodzą się królowie Scytów. SLEIPNIR – w mit. Germanów pn. niedościgniony, ośmionogi koń Odyna, poruszający się z równą swobodą na ziemi, jak i w powietrzu czy podziemiu. Jego ojcem był ogier Swadilfari, który pomagał stawiać mury Asgardu, siedziby asów, a matką – Loki pod postacią klaczy. Zwykle na S. jeździł Odyn, ale czasem dosiadali go i inni bogowie (zob. Hermod). SMERTULLOS – w mit. galijskiej bóg śmierci i płodności, towarzysz -+ Rosmerty. Wyobrażany z maczugą, która służyła mu do walki z wężami (płaskorzeźba z Reims, Francja).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *